شاید بزرگترین درس من از تفکّر پروژه ای که همواره در زندگی شخصی ام آنرا بکار گرفته و از عواید و فواید آن بهره برده ام، عادت نکردن بوده است.
عادت کردن، توجه ما را کم کرده و رفته رفته دیگر قادر به تشخیص تغییرات نخواهیم بود. اگر می خواهیم نسبت به تفاوت ها بی تفاوت نباشیم و متوجه آنها بشویم، یاد بگیریم عادت نکنیم، حتی به کارهای خوب. البته می دانم تصمیم بزرگ و کار سختی است و حتی ممکن است این متفاوت بودن رسوایی هم به بار بیاورد ولی اگر رشد خودمان برایمان مهم است، تجربه این مدل ذهنی ارزش آنرا دارد.
یادمان باشد، در عادت، هوشمندی کم است یا گاهاً اصلاً نیست، پس باید هوشمندانه، متفاوت بود.
