دوران دبیرستان که کم کم مفهوم عاشقی و اشعار فارسی را می‌فهمیدم، وقتی معلم ادبیات از عشق الهی شاعر سخن می‌گفت با خودم می گفتم: "بابا این تابلو داره برای معشوقه خودِش شعر میگه، عشق الهی کجا بود" گذشت و گذشت تا فهمیدم همه چیز به زاویه نگاه آدمها بستگی دارد و اصولاً آدمهایی که از زوایای دیگری به یک موضوع نگاه می‌کنند، متفاوت هستند و همین تفاوت آنها را تبدیل به انسانهای موفق می‌نماید. اشتباه نکنید، منظورم این نبود که شاعر واقعاً برای خدا آن کلام عاشقانه را گفته بود و من نمی فهمیدم (البته شاید هم همین بوده باشد) منظور من چیزی فراتر از آن بود: "شاید خدا دارد از زبان شاعر با ما حرف می زند!" پی‌نوشت ۱: آهنگ های عاشقانه را یکبار با این فرض که خدا دارد به ما می‌گوید گوش کنید ❤ پی‌نوشت ۲: ایده نوشتن این پست زمانی به ذهنم رسید که آهنگ سلام (از مهدی احمدوند) را حین ورزش صبحگاهی گوش میکردم و با خودم میگفتم: "خدا داره بهت سلام میکنه ? " تصویر ذیل را هم مناسب این حس و حال دیدم. پی‌نوشت ۳: همون خدایی که ما رو آفریده، دوست داره که ما افسانه شخصی خودمون رو تجربه کنیم و اگه ما توی این مسیر حرکت کنیم، اونم کائنات رو مسخر میکنه که ما به هدفمون برسیم. خدا هست، پس محکم قدم بردار! (برگرفته از نگاه زیبای پائولو کوئیلو در کتاب کیمیاگر)
