
این بار میخواهم تنها برای وطن بسرایم
میگویند وطن، مانند مادر ماست
و مادر من چندین قرن است که جانش زخم برداشته از جفای دزدان ناخلف که لباس فرزندانش را بر تن دارند
ایران فقط یک مادر نیست؛ همه زندگیست.و شاید چون مادر است، همه زندگیست
آخر میدانی؟! من از کودکی جور دیگری ایران را، مادرم را دوست داشتم.
اصلا بیا یک قراری بگذاریم...هربار که نام مادر را آوردم، تو ایران بخوانش
خیلی دوستش دارم آخر. خیلی زیباست. خیلی باوقار و نجیب است. مثل یه شاهبانوست که تاج قدرت بر سر دارد و در عالم خلقت، فرمانروایی میکند ولی تا صدای فرزندانش را میشنود، بجز مِهر چیزی از او نمیبینی
و همین فرزندانش، گاهی بلای جانش میشوند.
قلب او مثل زمرد، سبز و درخشان است. چشمانش مثل دریا؛ عمیق و موهایش، مثل طلا برق میزند زیر نور خاتون ِ آسمان. دنباله پیراهن او تا خلیج فارس ادامه دارد. پیراهنی که نخ آن از ابریشم گیلان و آینهکاریاش هنر بلوچان است. مادرم خیلی خوش سلیقه و خوشپوش است. بهار و تابستان لباسهای گلگلی میپوشد و شربت بهارنارنج درست میکند. خانه دلش زخمیست ولی خانه ما را پر از عطر رز سرخ میکند.
دیر زمانیست که قلب مادرم درد دارد. تازگیها یک قلدر بیصفت به خانه ما حمله کرد و میخواست مادرمان را زخمی کند اما یک رازی را میخواهم بگویم.
میگویند "زنهای قوی مثل گرگ هستند. شجاع، فداکار، وفادار، مهربان و اگر پای کسی به حریمشان باز شود، از جان میگذرند و از حریمشان نه."
به مادرم سیلی زدند اما مادرم با مشت بر سرشان کوبید. ه
رچه به برادرانم گفتم: بگذارید من هم با شما بیایم و از مادرمان دفاع کنیم؛ اما به من اجازه ندادند.
گفتند ما جانمان را کف دست میگیریم. تو در خانه بمان تا از مادر، مراقبت کنی و مرهمی از جنس عشق روی زخمهایش بگذاری.
دل من شرحهشرحه شد از غم مادرم. جان من بسته به لبخند اوست.
او بغض کند، جهان بر سرم آوار میشود.
مگر میشود دختر، غم مادر را ببیند و آرام بگیرد؟
نمیدانی! مادرم که لبخند میزند، آسمان هم آبی و نورانی میشود.
هربار که غمگین میشود و چشمانش باران میگیرد؛ سیلِ غم، زندگیمان را با خودش میبَرد.
برادرانم هنوز هم پاسبانی میدهند و نگران جان مادر هستند. فعلا چند روزی است که آن قالتاقها از خانه ما دور شدهاند اما صدای جنگندههایشان مثل خروس بیمحل بالای سرمان به صدا درمیآید و عروسی که میخواست با لباس سفید به خانه بخت برود را با لباس سرخ از جشن ازدواجش بیرون کردند...
دیگر نگویم که کودکان ورزشکاری که با توپ والیبالشان بازی میکردند و سرخوش بودند را با چند هزار ترکش از رسیدن به جام آرزوها منصرف کردند...
برادرانم میگویند: ممکن است بخواهند ما را فریب بدهند. باید مراقبشان باشیم تا گورشان را برای همیشه گم بکنند.
مادرم هم دارد برای سلامتی پسران خوش قد و قامتش دعا میکند.
چند تا از برادرهایمان را از دست دادهایم آخر. غم آنها هم بر درد مادرم اضافه شد😢
کدام مادر است که بتواند یک جا این همه داغ را تاب بیاورد؟
من و خواهرهایم نیز برای آرامش دل مادرمان هرکاری از ما برمیآید را داریم انجام میدهیم.
هرچه باشد، داغ اولاد سخت است...
ما دختران هم لباس رزم بر تن کردهایم. البته لباس رزم ما، لباس آشپزخانه است. برادرانم باید غذای مقوی بخورند که جان بگیرند و توان مبارزه داشته باشند. با لب تشنه و شکم گرسنه که نمیتوانند دشمن را خار و ذلیل کنند.
لای نانشان کمی خاک میریزیم.
چون ما عادت داریم خاک بخوریم ولی خاک ندهیم....
لابلای لقمهها معجزه دعای خیر میپاشیم که به دلشان بنشیند...
برادرانم میدانند که ما سلاح دیگری هم برای رسوایی دشمنمان داریم
بعضی از ما دخترها با زبان سرخمان، چه سرهای سبزی که بر باد ندادهایم
هم از قدرت مینویسیم و هم از مهر
هم از شجاعت برادرانم و عشق مادر مینویسیم و هم از زبونی دشمنان و نوکران حلقه به گوشش
تازه دوستان یمنی و عراقی و بقیه دوستانما هم آمدهاند با ما مبارزه کنند
راستش را بخواهی خیلی خوشحال شدیم که برادرانم دست تنها نیستند و خدا کمکشان میکند
اما این نوکران جیرهخورِ حرام لقمه، دوستان لبنانی ما را تنها گیرانداختند در آتش خصم دون و ما را شرمنده تاریخ کردند...
مادرم در این چند روز نوههای شیرینزبانش را هم به آغوش خاک سپرده
از دختر پستونک صورتی بگیر تا نوزاد سه روزه
حتی یکی از خواهرانم از ترس صدای جنگنده، فرزند پا به ماهش را از دست داد...
مادرم برای آنها هم جدا غم میخورد. داشت لباس عیدی آنها را میدوخت تا نوروز امسال هدیهشان را بپوشند. کلی پیراهن سفید با گلهای صورتی و قرمز و سرهمیهای پسرانه. آخر هوای میناب خیلی گرم است.
مادرم واقعا عجب دلی دارد؟!
چطور با این همه غم در این دورانها، تاب آورده است؟
مادرم، قلب تو خانه خداست وگرنه این همه زیبایی بجز معجزه چه نامی میتواند داشته باشد؟
مادر قشنگم، بیا در آغوشم تا با هم گریه کنیم. غمت را ما به جان میخریم.
مادر نازم؛ تنها، غم بر دوش نکش. بگذار زخم دستهایت را با بوسه درمان کنم.
مادرجانم؛ فرزندانت تو را عاشقانه دوست دارند.
دشمنانت میدانند که فرزندان تو، برای نام تو رحمی بر آنها ندارند. میدانند که اگر دست از پا خطا کنند، از تو دفاع میکنیم. حتی از جانمان هم بگذریم، از تو نمیگذریم. آنها میخواهند تو را از ما بگیرند ولی کور خواندهاند. جلوی پای تو سلاخیشان میکنیم تا برای ابد، درس عبرت همگان شود.
مادر، تو همه زندگی مایی.
همه غم و شادی ما
همه درد و خنده و زخمی که بر دل داریم...
خاک میخوریم ولی تن به ذلت نمیدهیم که جلوی چشممان تو را تحقیر کنند.
دشمن، خارجی و داخلی ندارد. هرکه دلت را بشکند را از روی زمین برمیداریم تا خم به ابروی تو نیاید...
بهشت در قلب توست مادر و همین ما را بس است که برای بودن در این بهشت، تمام دوزخیان را به آتش بکشیم
دوباره چون ققنوس، از خاکسترِ آتشی که به جانت داری برخیز.
برخیز و آواز سر بده تا موسیقیِ صدایت، جان فرسودهی ما را برانگیزد از گور تنهایی
برقص و در این دنیا به دلبری بپرداز که آفرینش، دیرزمانیست دلخسته و نگران به جان توست...
میدانم که تو زیباترینی....
مادرم، عمری تو ما را پروریدی و از رگ و پِی وجودت ما را سیراب کردی. حالا وقت آنست که زیر سایه درختی که خودت کاشتی، بنشینی و از میوه شیرینش بخوری و یک نفس راحت بکشی.
تو تنها یک مرز خاکی نیستی
تو فقط قلب تپنده زمین نیستی
تو خانه حقیقی خداوند و مأمن روحهای بزرگی
تو عشق زیبای منی
پناه دلتنگیهای من
تنها سوگندی که آنقدر برایم مهمی که فقط در کنار نام خدا، از تو یاد میکنم
نمیدانم آن نمکنشناسهایی که نان از سر سفرهات برداشتند، چطور توانستند چشمشان را بر مِهر تو ببندند؟
کور شود چشمی که مِهرت را نبیند و قطع شود دستی که نمکدان دوستیات را میشکند
مادرجان، برای جاویدان ماندنت تک به تک زهر جنگ را سَرمیکشیم اما یک تار موی گندمگونت را به جهان نمیدهیم. شیطانها را نابود میکنیم تا بهشتِ قلب تو را در امان بداریم.
مادرجان خیلی تو را دوست دارم اما باید با برادرانم بروم...
.
برادرانم! من هم تفنگ میخواهم
سروناز