
بدن انسان امروزی سالهاست بخاطر فشارهای زندگی رباتگونه توو حالت بقا مونده و هرچی تقلا میکنه و بیشتر تلاش میکنه تا با رفاه مالی بیشتر اوضاع رو سر و سامون بده؛ شرایط وخیمتر، حالش بدتر و اعصابش خردتر میشه. چون بهش دیکته کردن که فقط با تلاش بیشتر و پول زیاد خوشحاله و همیشه یک کوه رو براش به تصویر میکشن که باید از اون بالا بره.
و سوال اینجاست که: مگه ما بزکوهی هستیم که همش از ارتفاعات بالا بریم؟🦌
مگه سگ یا گرگ دنبالمون کرده که بدویم تا زودتر به مقصد برسیم؟🐺🐕🏃♀️
چه خبرِ مرگتونه که اینجوری شیره جون انسان رو میمکید و انرژیشو میبلعید؟
کمی آهستهتر...🚶♀️
این زندگی پر از استرس رو همه ما تجربه کردیم ولی میخوام یک خبر خوش به شما بدم.
در این وانفسای تلاش برای بالارفتن از کوه، راهی هست که هممونو به آرامش میرسونه.
دقت کنید.
نگفتم:"مقصد".
گفتم: "آرامش"
و اون راهِ عرفان هست و بس...
لازمه یه نکته رو بهتون گوشزد کنم: اینکه از مسیر عرفان بخوایم به آرامش و ذات والای خودمون برسیم به معنی فعال نبودن و حلواحلوا کردن برای شیرین شدن دهنمون نیست. منظورم اینه به خودمون اضطراب آیندهای که نیومده رو ندیم.
خیالم راحته...
البته اشتباه به عرضتون نرسه که من هیچ مشکلی ندارم؛ چه بسا زخمهای عمیقی رو قلبم نشسته که بعضی وقتا دلم از این زندگی به تنگ میاد. عرفان به من یاد داد که از دردهام، درس زندگی بگیرم. اتفاقا منو شجاع کرده تا بجای بز بودن؛ گرگ باشم و گلوی مشکلاتم رو بدرم. دردهام رو با دست خودم و عاشقانه تسکین بدم. چرک و عفونت زخمهام رو با صبر از بدنم بیرون بکشم تا بعد از این، سالم زندگی کنم.
عرفان بهم یاد داد تا جنگجویی باشم در باغی که خودم اون رو ساختم نه باغبانی در یک جنگ که طراحش کسی دیگه هست.
یکی از احساساتی که نادیده گرفتنش ما رو از آرامش و سلامتی محروم میکنه، خشم هست.
البته براتون یه تمرین دارم که توی مقاله "عصبانیِ قدرتمند باش" کامل آموزش دادم فقط کافیه احساس خشمی که انکارش کردید رو اعتراف کنید.
نه به دیگران؛ بلکه به خودتون اعتراف کنید...
این اعتراف باعث میشه انرژی خشم از وجودتون آزاد بشه. انقباض عضلانیتون رفع بشه و حس رهایی کنید.
از طرفی کمک میکنه تا هورمونهای بدنتون به تعادل ببرسن و از حالت تعقیب و گریز خارج بشن و تپش قلبی که همیشه اذیتتون میکنه، آروم بشه.
اتفاق جالبی که میوفته اینه که حس میکنین میتونین راهحل مناسب رو برای حل اون مسئله پیدا کنین
اما اتفاق مهمتر میدونی چیه؟
شما با یاد گرفتن درس زندگیتون ارتقا روحی پیدا میکنین که باعث میشه هم افرادی که سطح ارتعاشی بدنشون پایینه از زندگیتون حذف بشن و افرادی با سطح ارتعاشی بالاتر وارد زندگیتون بشن
از طرفی هورمون کورتیزول بدنتون دم به ساعت بالا نمیره که باعث نامنظم شدن سطح انسولین در بدنتون بشه و لوزالمعده به اندازه لازم، انسولین ترشح میکنه و کمکم از حالت مقاومت به انسولین خارج میشه و دیابت هم به مرور زمان درمان میشه. البته درمان بیماری به صورت اصولی رو انکار نمیکنم اما با این تمرین ذهنتون آروم میشه. طوان ذهنیتون روکش میکنه. احساسات بقا در بدنتون پایین میاد و در عوض احساسات متعالی مثل عشق، شجاعت و... جایگزینش میشه و کر نکنم کسی باشه که ندونه احساس خوب باعث حال خوب و بازگشت سلامتی میشه و به مرور، پزشک معالجتون هم سطح مصرف داروتونو کم و در انتها قطع میکنه.
ما انساانها در وجودمون یه پزشک داریم که اگر باهاش ارتباط بگیریم، بدن رو بازسازی میکنه و درمان بدن رو از سر میگیره. منتها تنبلیمون میاد زخمهای درونمونو درمان کنیم؛ برای همین خودمونو به قرص و داروی مسکن میبندیم که فقط درد رو ساکت کنیم چون از روبرو شدن با دردامون میترسیم.
عرفان راه ما برای رسیدن به ذات حقیقیمونه بدون اینکه لازم باشه از کوه بالا بریم.
فقط کافیه به درون خودمون نگاه کنیم
و این یعنی بُرد حقیقی ما