تقریبا دو سال و یک ماه و پنج روز از آن روز میگذره. بیشترین حسی که این روزها بهش بر میخورم اینکه جای ما عوض شده. قبلا بنظرم من آرام تر بودم و با تومانینگی بیشتری رفتار میکردم. نقطه ای که الان قراردارم عکسش را نشان میدهد. شاید هم بخاطر فشار این روزها باشد. که البته نه روز بلکه ماه هاست. انگار آن نسخه از خودم را جایی همین حوالی خاک کرده ام. قبلا به آن میگفتم پوست انداختن.
دو سال و یک ماه و پنچ روز پیش دغدغه مان پیچاندن دفاع بود و اینکه سریع سوار ماشین شویم و بریم آ. اس. پ. کافه انگار. کافه ای که حالا آن هم بسته است. البته دور از انصاف است که آن روزها را خیلی شق و رق و بی آلایش نشون دهم. کرونا بود. و تو ماسک هایت را با رنگ جوراب هایت ست میکردی. البته نه آن که ماسک زدن برایت اولویت داشته باشد. بلکه صرفا یک عنصر زینتیِ استایلت بود. که خوب بعد از حذف شدنش از آن شمایل زیبا بنا به اعتراضات اطرافیان گروه های ضربتی هم تشکیل داده شد.
آن موقع ها من تعاملم با نظرات مخالفم فکر میکنم بهتر بود. الان شاید بر حسب اینکه کارم صبح تا شب تعویض بین سه پروژه سری کاری شده است، قوه ی تعاملم در راستای کار تحلیل رفته.
چیزهای در مغزم معلق اند. مثل پاپ آپ های سایت ها. انرژی زیادی را صرف تمرکز کردن میکنم اما لزوما موفق نمیشوم.
عروسی مریم در مغزم معلق است. باید میرفتم. ولی آن روز غمش هم در مغزم سنگینی میکرد. امیدوارم روزی مریم این پست را نخواند. آن روزهایی بود که تو میخواستی از ایران بروی. شاید هم هنوز بخواهی و از من پنهان میکنی. اما این غم بقدری برایم سنگین بود که نمیتوانستم آن شب به عروسی برویم و با تو برقصم و اشک هایم جاری نشود، به سوگ تصورات روزهایی فکر نکنم که ما میتوانستیم دست یکدیگر را بگیریم و رقصان به جشنمان لبخند بزنیم.

تو میخواستی بروی. شاید هم هنوز بخواهی. یا موقتا تصور موفقیتت را در آن ور دنیا و زندگی آسوده مان را بی دخالت این و آن و بی رسومات الکی دست و پا گیر که مجالی برای این میداد که شب ها اگرچه در یک اتاق سرد و کوچک به جای این دو قصر طلاییمان که تو در آن و من در این، کنار هم دراز بکشیم و نفهمیم از خستگی کی خوابمان برده است ولی نصفه شب تن های یکدیگر را حس کنیم به جای متکاهایی تمثیل هم شده، چال کرده ای. غم انگیز است که اینجا اسم دوست داشتن و مهر ورزیدن را گناه گذاشته اند. اگر آغوشی باشد زشت است. اگر بوسه ای باشد حرام است. اگر بستری باشد نجس است. چه چیزی از این برایشان اینقدر مهیب است؟ که با یک پرواز دو ساعته همه قواعد عوض میشود و آبی از آبی تکان هم نمیخورد؟ چه چیزی برای آنها اینقدر ساده است که تصورش هم برای ما حسرت شده است؟
روزی کنار کریستینا در کردوبا راه میرفتیم. آن شهری است که مادران روحانی اش برای کسب معاش شیرینی میپزند و کریستینا خواست برای خانواده اش شرینی بخرد. باهم دم کلیسا رفتیم. منتظر در فروشگاهی بودم که باز شود. ولی دری نبود. دیواری بود شصت سانتی ککه درونش چرخنده ای گردان قرارداشت. در آن پول را میگذاشتی و به سنگ ضربه میزدی. چرخنده میگشت و حس میکردی آن پشت کسی است و ابدا نه صدایی و نه تصویری را نمیشنیدی و نمیدیدی. چند ثانیه بعد چرخنده دوباره برمیگشت و اینبار شیرینی ای به سمتت رهسپار میشد.
برایم عجیب بود. بی هیچ تماسی. به کریستینا گفتم اعتقادات عجیبی است. گفت بول شت.
بعدها بارها و بارها درمواجهه با خودم، افکارم، و اینجا کریستینا شدم.
شاید ما در یک نقطه عطف تاریخی هستیم. مثل رزا پارکس، مثل گاندی، مثل میلیون ها کسی که بوی گه گاو را تاب نیاوردند و گاوداری را از شهر دور کردند.
نمیدانم افرادی پیدا شوند که در سال 1450 این متن را بخوانند و از خود بپرسند اینستاگرام چه بود که هر آدمی که روزهایی مثل ما را دید بخشی از روزش را به صفحه اعلانات مرگ اینستا میگذراند و فلج میشد.
دعواهایمان زیاد شد. گفتم کمی فضا بدهیم و خودم را فضانوردی معلق در فضا و تو را مردی نقطه شده در زمین خواستم تصور کنم. این گونه شد که ما یک هفته با دو ماشین جدا سرکار رفتیم. شاید بنظرم باید این فضانوردی را به تعمق در رابطه مان و عوامل بحران ساز میپرداختم. اما روز ها تا سر کار و شب ها تا خانه این بیلبوردهای مسخره شهر ها نگاه میکردم و گریه میکردم. برای تمام جلماتی که میتواستم روی آن بیلبوردها بنویسم، برای تمام فنک هایی که بکشم، تمام قرمزهایی که پرت کنم، برای تمام آهنگ "برای" ای که میتوانستم بی توجه به نگاه های تو گوش کنم.
گریه کردم و شاید باورت نشود ولی به رابطه مان خیلی فکر نکردم گویی انگار هیچ مشکلی نیست. تو خسته ای و من هم. پرس های هیدرولیکی روی روانمان است و منو تو از فشار فریاد میزنیم در حالیکه دستان هم رو رها نمیکنیم. من گریه میکنم که این فریادهایت برای چیست و فریاد میزنی که این گریه هایم برای چیست.
برای ما نیست. برای این جانی است که ساعات زندگی اش تقسیم به اتصال به نقطه درد، ضرورت فراموشی نقطه درد، کار، اتصال، انقطاع و اتصال و انقطاع است.
کار های معمولی هم دردناک شده اند. حتی حس هایی که زمانی برایم حسرت بود. امروز سرما خورده بودم و مریض شده بودی. با هم به سر کار نرفتیم. همیشه در خانه ماندن جوری برایم رخوت دارد. شاید چون نفسی در آن نیست. لپ تاپم را باز کردم تا دوره گوگلی را ببینم که برایمان با تبار ایرانیمان مسدود بود. برایم باز شد. بی غر و فری برای وصل شدن وی.پی.ان. شاید باید خوشحال میشدم. اما نه.
این دنیا دیوار هایی دارد نامرئی، این دنیا در هایی دارد نامرئی. این دنیا مرزهایی دارد نامرئی. که ما سالها و سالها و سالها پشت آن ها تکیه میزنیم و خاک میخوریم. روزی این در ها باز میشود. ولی ما چنان خاک خورده پلک میزنیم که گویی دستمان جرات رد شدن ندارد. دلمان ولی فرصت سوگ واری دارد. برای تمام این دیوار ها، تمام این درها، تمام این مرزها که ما را خاک خورده نگه میدارد. که شاید درد همه ضجه هایش این باشد که چرا؟
امید هم هست. دارد چهار ماه میگذرد که صداها ساعت ده شب میپیچد. این استمرار است. این امید است و امید هنوز هم هست.