ویرگول
ورودثبت نام
Sarleoma
Sarleomaمعماری که نقاشی میکرد و الان برای کشف خودش به نوشتن پناه میبرد
Sarleoma
Sarleoma
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

سرطان و خاک

بهش میگم میدونی احساس میکنم در رابطه ای عاطفی گیر کردم که انگار طرفم سرطان گرفته، اونم بدخیم. در حدی که میدونم امیدی نیست. هر روز از خواب پا میشم و میبینم ذره ذره داره نابود میشه، تحلیل میره و سلول های وحشی سرطانیش وقیحانه تر پیش میرن با ذره ذره وجودش. میبینم که دیگه تو این رابطه نمیتونم بخندم. میدونم که آینده ای نداره. میدونم که هر روزش اشکه و نا امیدی و خبر متاستازش به یک عضو جدید.

از اونورم میبینم که همه راه حل های جایگزین دارن. که اگر ولش کنی بری سراغ فلانی میتونی بخندی و رابطه جدید شروع کنی و دوباره زندگی کنی. شایدم خوشبخت تر شی. میدونم. میدونم که در اون شرایط دیگه صبح که از خواب پا شم پیکر در حال اضمحلال یارم رو بغلم نمیبینم. اشک و ناله هم شاید نخواهد داشت. و این زندگی که توش هرروز به استقبال مرگ میری شاید تموم شه.


اما، لازمه اش اینکه ول کنی.

یارت رو ول کنی. این سخت ترین قسمت داستانه. باید تمام خاطرات خوش رو که تا اینجا داشتی رو ول کنی.

خوشیش به کنار. این قسمت رو رد کنی میرسی به عذاب وجدان. انگار که تو مسئولیتت در برابر نجات دادنش کوتاهی کردی. انگار خیانت کردی. انگار طاقتت به اندازه کافی زیاد نبوده. شما اصلا فرض کن تو یکی دیگه رو هم پیدا کردی. میشه مگه صبح کنار اون پاشی و به جای خالیت کنار بدنی که نفس هاش لحظه شمار مرگه و شاید دیدن تن تو تنها دلخوشیش بود فکر نکنی. میشه مگه. میشه مگه بخندی و فکر تنهایی اون که تو آینه فقط خودش و خودش و خودش رو نگاه میکنه و سرطان و سرطان و سرطان ها وجودش رو میخوره خنده رو رو لب هات خوش نکنه؟

هر چی باشه تو دوستش داری. دو روزگاری به عشق ورزی بهش خو کردی. تو هنوز اون بدن سرطانی رو دوست داری. و رفتن. کندن. بند بند وجودت رو میگزه. این میشه که هر روز ترجیح میدی کنار یک بدن سرطانی بیدار شی و لبخند زدن رو فراموش کنی.

این رابطه منه.

با اینجا.

با این خاک.

عذاب وجدانمهاجرتسرطانایرانرابطه
۱
۰
Sarleoma
Sarleoma
معماری که نقاشی میکرد و الان برای کشف خودش به نوشتن پناه میبرد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید