نگاه کردن به شغل ها برام عجیبه. شاید یه قیاس دائمی تو مغزم هست از اینکه بهروری چیه و من چگونه اعمالش میکنم تو زندگیم و اون چیزی که به واقع میبینم. مثلا یکی از شغل هایی که همیشه برام تعریفم از بهروری رو زیر سوال میبره مامور ورود و خروج پارکینگاس که مثلا کارش اینه که یه دکمه رو فشار بده تا اون انبر بالا بره و شما بتونی رد شی. وقتی از اون دریچه رد میشم همش مغزم میگه اگه شغل من این بود الان کتاب میخوندم یا پادکست گوش میدادم یا دوره آنلاین شرکت میکردم یا فلان و بیسال. اما اون آدم تمام این پیشفرض های منو زیر سوال میبره چون به راحتی اون دکمه رو فشار میده تا من رد شم. و بدون تمام اون تعریف هایی که من از بهره وری دارم بهم لبخند میزنه یا نمیزنه. بعد دوباره با خودم میگم مثلا از این بپرسن شغلت چیه به راحتی میگه دکمه زن. شاید ته حسم به این شغل نوعی هم حسادت باشه. چون بالفطره بنده عاشق دکمه ام. و محاله دکمه ای ببینم و نخوام بزنم به همین سبب همین که بنده خلبان نشدم نوعی خدمت به بشریته. به جاش تصمیم گرفتم این علاقه ذاتیم رو در جاهای دیگه ای فروبنشانم. مثلا همین الان که دارم دکمه های لپتاپ رو فشار میدم اوج لذته برام یا اینکه وقتی خواستم از بین تمام آلات موسیقی یه ساز رو برگزینم تصمیمم پر دکمه ترین ساز یعنی پیانو بود. پس شاید به لیست شغل های این چنینیم دکمه زن های آسانسور رو هم اضافه کنم.

یا یه شغل دیگه که برام جالبه اینه که خب من یه دَستَکو تو هوا تکون میدم. برخوردم با این شغل و دنیای اعجاب انگیزش زمانی بود که تو هواپیما لمیده بودم به مقصد مادرید. ما فرود اومدیم و هی و هی و هی رفتیم رو زمین تا بلاخره آقای راننده جای پارکشو پیدا کرد تا اون ابر غول رو پارک کنه. هوا سرد بود ولی خب برف هم نمیومد. قبل از اینکه بپیچه تو جا پارک من یه آدم کوچولو دیدم که یه دستکو تو هوا تکون میده هی اینور هی اونور. و بله شغل اون فرد فرمون دادن به هواپیما بود. مثلا شما فرض کن صبح از خواب بیدار میشی، لباس میپوشی، صبحونه میخوری، کله بچه و لب مادر بچه رو بوس میکنی میزنی از خونه بیرون که بری فرودگاه. اونجا با همه سلام و علیک میکنی و دستکتو از تو لاکر در میاری و میپری تو میدون هی تکون میدی. تا شب مثلا. بعد میای دستکو میذاری تو لاکر و باهمه خداحافظی میکنی و میشینی تو ماشین و میگی وای عجب روز پرفشاری بود! ممکنه شبها هم که میخوابی خواب اینو ببینی که وقتی داری دستکو تکون میدی چرخ هواپیما از روت رد شه و خیس عرق از جا بپری و بیبینی خب خداروشکر مادر بچه هنوز بغل دستته. بعد دوباره ببوسیش و بگی خداروشکر کابوسی بود و گذشت بعد دوباره پتو رو بکشی روت و بخوابی.
آدمای این مشغولیت ها قدرت خاصی برای به استهزا گرفتن تمام جدیت هایی که من تو زندگیم دارم دارن. تمام فکر و ذکر من از یک بهره وری عجیب و غریب، یک شغل با پرستیزژ که حتما قبل از رفتن به اون محل کار لازم باشه لباس بتمن بپوشی که دنیا رو تغییر بدی، یک آینده خیلی روشن، الزام پیوسته در رشد بودن، موفقیت، ساختن پله بعدی و تعرفشون از ترفیع.
قدرت این آدما برام عجیب ستودنیه.