ویرگول
ورودثبت نام
Sarleoma
Sarleomaمعماری که نقاشی میکرد و الان برای کشف خودش به نوشتن پناه میبرد
Sarleoma
Sarleoma
خواندن ۵ دقیقه·۴ سال پیش

تاب آوری به هزار و یک انشعاب

زندگی در این برحه عجیبه. بنظرم ظرفیت روانی ای که بهش رسیدیم هم خیلی خیلی پیشرفت یافته شده. یعنی شما به عنوان شخص ثالث اگر توانایی یک انسان نرمال رو در تاب آوری سختی ها در قیاس انسانی ابر انسان در قالب ملیت ما مقایسه کنی قریب به یقین فکر میکنی انسان ملیت ما برای نسل های جهش یافته پانصد سال آینده است ظرفیتش.

از خودم متعجبم که این میزان فشار رو در یک چهارم روزم حس میکنم بعد وسطش ناهار میخورم بعد با بچه ها شوخی میکنیم و جوک میسازیم( که باز هم بنظرم از قابلیت های فرا انسانی/ ابر انسانیمونه) بعد به این فکر میکنم که این متین که داره کاراشو میکنه بره ولی من اینجا میمونم. بعد میگم شایدم اونور بدم نباشه ها. بعد که تجربه هام یادم میاد میگم ول کن بابا من صبحونه خوردنامو با مامانم بدم برم کجا؟


اینجوری میشه که یک چهارم روزم به راه حل های مختلف جهت تاب آوری دوری متین میگذره. مثلا از پس پریروز تا امروز صبح اینجوری بودم که مگه من از دنیا چی میخوام؟ یه زمین دویست متری میگیرم ترجیحا یه جای کوهستانی. بعد مثل مهران یه خونه میسازم زیر زمینی و غار طور حداکثر هفتاد متر. اینجوری تو تابستونا خنکه تو زمستون گرم. بعدم اینکه مشرفیت همسایه رو حل میکنه.

بعد به این فکر میکنم که اونجا بوی تینر بپیچه و منم به دیواراش با خیال راحت پارچه بوم میخ کنم و هرچیم رنگ ریخت زمین برام مهم نباشه. اونورم بساط سفالگریم هست و دیگه مامانم نیست که نگران کثیف شدگی اینور و اونور و گرد و خاک نشستن باشه.

سلسله ی رفتاریم هم میشه حال داشته باشم نقاشی میکنم، یا سفال، یا پیانو، یا نوشتن، یا خوندن، گرم کردن غذا در ماکروویو، تاب خوردن روی ننوی بلندم، کنار شومینه لم داده چایی خوردنم و به متین فکر کردنم.

بو های محیطی شامل بوی هیزم سوخته، تینر، گل و چوب میشه و هل چای.

صدا ها هم میشه صدای بارون، صدای جیلیز ویلیز چوب در حال سوختن، لولای ننوی در حال تابیدن، لخ لخ دمپایی روی کف، بارون توی برکه روبرو.

بعد از تعیین عوامل بالا به معماریش فکر میکنم، اول اینکه شیب دار باشه بعد جهت پخش بهتر نیرو در زیر زمین میگم گنبدیش میکنم بعد میرم کارای پویا خزائلی رو در باب طاق میبینم. بعد این به ایده متریالیش فکر میکنم. واقعیت اینکه اول فکر میکردم همه اش رو از بتن میسازم که پالت رنگیش سرد باشه که بارون زد بهش بیاد و اون موقع که من به متین فکر کردم و رعد و برق زد همچین سکانس هالیودی شه. بعد ولی دیدم بودجه ام شاید اجازه نده بعدشم اگر به این فکر کنیم که این غار کوچکم بخواد معماری رو یک گام به جلو ببره نمیشه اینقدر تکراری باشه. جهت اینکه بتونه توسعه پذیر و راحت الاجرا هم باشه به این فکر میکنم که باید یه مدولی طراحی کنم که بشه باهاش یک پارچه پیش رفت و وقتیم میگیم مدول این حس های تبرشناسانه ما روشن میشه و آجر میدرخشه. برا همین نشستم مدول اسکیس زدن و بعدم بردم کلاس سفال و از استاده جویا شدم که میشه به جای شاموت برگ درخت استفاده کرد یا نه که میگه جلسه بعد قالب میگیریم.

تارا که من میبینه میگه وای سارا! (همیشه مامانم این تیکه رو مسخره میکنه) چی شد از اعتیاد به کارت کاسته شد؟؟؟؟ و من هم تصویر مهران رو پروجکت میکنم رو دیوار و نشان شوالیه رو میدم بهش. واقعیتم همینه سفر با مهران به طرز عجیبی همه پیشفرض های مغزی و قلبیم رو از عوامل تعریف کننده زندگیم تغییر داد.

وگرنه خیلی هم من آدمی نبودم که برای همه این چیزهایی که بالا گفتم وقت بذارم چون این رو عدم بهره وری تلقی میکردم. الان بخاطرش عذاب وجدان میگیرم. شاید عمیق ترین عذاب وجدانم برای اون شبی بود که متین صادقانه ترین ورژنش رو ران کرد. اون موقع با خودم گفتم چرا من اینقدر بهش و به خودم سخت گرفتم. چرا اینقدر کار زندگی ما رو تعریف کرد.

دیشب نشستم زمین دیدن. اینور و اونور. یکی پیدا کردم دویست متر چهارصد تومن (شاید چون این عدد رو ده ساله دیگه بخونم و ندونم زار بوده تومن بوده ریال بوده و از آن موقع به این موقع چندتا صفر تغییر کرده بهتره دقیق تر بنویسم چهارصد میلیون تومان) گفتم بذار فردا زنگ بزنم. فرداش شد امروز. زنگ زدم دیدم نه بابا اینو گرفتی مشاعیه با پنج نفر دیگه! ساختم فقط آپارتمان. ولی اومدم منصرف شم دیدم من که با تصور همین کش و قوص ها تا اینجا از گریه برای فراغ متین و از گریه برای این مصیبت های درجریان در رفتم بذار مدولمو پی بگیرم. این شد که زدم نادر خلیلی رو تو یوتیوب دیدن. حالا شما ممکنه بگی چی شد فیلتر شکنت وصل شد که خب باید بگم لطف خدا بود. رفتم کار هاشو دیدم شما بگی یک صدم قدم تونستم تا الان به این فکر کنم که یه قدم ببرمش جلو نتونستم. زیادی پرفکته.

بعد یه نودل گذاشتم درست شه، کتاب معماری اندیشی زومتور رو باز کردم بخونم. میدونی به این حجم از ساده اندیشی زومتور غبطه میخورم. خب این حجم از تعمقش شاید بخاطر این بوده که تو روستا به دنیا اومده. خودش میگفت یکی از بزرگترین خدمت هایی که بتونین به بچه هاتون کنین اینکه بذارین حوصله اشون سر بره. اون موقع دقیقا بساط خلاقیت و تمرکز و تعمق چیده میشه. بقولی انگار سگ دنبالش نکرده.

بعد از اونجایی که اجازه ندارم تو خونه سفالگری کنم زدم فیلم این سفالگرای مهم دنیا رو دیدن. اون ها هم سگی دنبالشون نبود. میدونی بنظرم یکی دیگه از این چیزهایی که تاب آوری ما رو آپگرید کرده بحث سگه. ما تو همه چیز سگ دنبالمونه. موفقیت، پول، سفر، تجربه، غذا و...

کاری رو برای خود اون کار انجام نمیدیم.

این بدترین خیانتیه که در حق خودمون میکنیم.

داستان یه حرفه. مغزم هزار و یک راه مسیر میچینه که من از فکر به اون چیزی که درد رو تو وجودم میپیچونه در برم.


تاب آوریتعامل
۳
۰
Sarleoma
Sarleoma
معماری که نقاشی میکرد و الان برای کشف خودش به نوشتن پناه میبرد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید