نور خوشید به خیابان می‌تابد و بازتابش چشم آدم را می‌زند، باد گرمی به صورتم می‌خورد و به صدایی که از ضبط ماشین می‌آید گوش می‌دهم. نمی‌دانم پادکست است، رادیو است یا فقط صدای ضبط شده‌ایست که پخش می‌شود. هرچه هست آرامش عجیبی دارد.
می‌گوید: "پیر شدن کمی شبیه خسته شدن است، اما خستگی‌ای که با هیچ مقداری از خواب جبران نمی‌شود. هرسال کمی اوضاع بدتر می‌شود، عکس مثلا بدِ امسال می‌شود عکس خوبِ سال بعد! این ترفند محبت‌آمیز طبیعت است که همه چیز آنقدر تدریجی اتفاق می‌افتد که آنقدری که باید وحشت نکنیم..." انگار دارد با من حرف می‌زند. نوایی از آینده که هشدارم می‌دهد.
قبلا هرگز به این چیزها جدی نگاه نمی‌کردم ولی حالا مدتی است که به گذر زمان حساس شده‌ام. قبلا هرگز خودم را در پنجاه و شصت سالگی تصور نمی‌کردم ولی حالا مدتی است که از پیر شدن می‌ترسم. حالا وقتی به آینه نگاه می‌کنم روی صورتم دقیق می‌شوم تا اگر چروکی افتاده ببینم. شاید خیلی زود به این حد از حساسیت رسیده باشم ولی دیگر می‌دانم هرچه دیگران تجربه کرده‌اند، برای من هم اتفاق خواهد افتاد، دیگر مثل قبل سپری مقابل خودم نمی‌بینم که من را از آسیب‌ها حفظ کند. حالا همه چیز قابل لمس است، روزی دست‌های من هم کک و مکی می‌شود، روزی پیشانی من هم خط می‌افتد مثل همه پیرزن و پیرمردهایی که می‌شناسم. هرچه سنم بالاتر می‌رود راحت‌تر باور می‌کنم که از این اتفاقات مصون نیستم. شاید روزی زانوی من هم مثل مادربزرگم آب بیاورد! شاید زمانی برسد که برای راه رفتن به کمک احتیاج داشته باشم. این چرخه تکراری برای همه یکسان است و کسی از زیر دست طبیعت در نمی‌رود.
زمانی بود که فکر می‌کردم وقتی هجده ساله شوم یعنی خیلی بزرگم، حالا سالها از هجده سالگی‌ام گذشته و چند سال دیگر سی ساله خواهم شد و روزی می‌رسد که سی سالگی هم دور به نظر خواهد رسید.
آخر روزی می‌رسد که اگر خوش شانس باشم نود سالگی‌ام را خواهم دید! آن‌وقت به زندگی طولانی‌ام نگاه می‌کنم و یا به خودم افتخار می‌کنم یا آهی از حسرت خواهم کشید. اما هرچه هم شود این را می‌دانم که خوب طاقت آوردم!
