این روزها، زمان سریع میگذرد، آنقدر سریع که فراموش می‌کنیم این آخرین چهار مهر ماه سال چهارصد و پنج است. سال بعد چهار مهر چهارصد و شش است و سال بعدش می‌شود چهارصد و هفت! این مهر ماه با پارسال فرق می‌کند و مهر بعدی با امسال ولی کی حواسش هست که هنوز اولین باران پاییز نیامده؟ و شاید این ماه اصلا باران نیاید!
مدتی است که ما تبدیل به بردگانی شده‌ایم که زنجیرشان را باز کرده و اجازه داده‌اند هرجا می‌خواهیم برویم اما قبل از آن باید کار کنیم تا به ما پول بدهند و بعد این پول‌ها را به خودشان را پس بدهیم. تمام فکر و ذهن ما بردگان این است که چطور پول دربیاوریم و یادمان می‌رود به این فکر کنیم که روزهای زندگی مان چه سریع میگذرد! راستش این اصلا تقصیر ما نیست ولی کاری هم از دست‌مان ساخته نیست.
دلم برای وقتی که حوصله تماشای باران را داشتم تنگ شده، برای وقتی که زیر باران می‌چرخیدم و آواز می‌خواندم بی‌آنکه نگران نگاه دیگران باشم. دلم برای بچگی‌هایم تنگ شده. دلم می‌خواهد اولین باران امسال را از پشت پنجره با آرامش تماشا کنم. می‌خواهم دنیا را جوری ببینم که وقتی بچه بودم می‌دیدم، می‌خواهم با دیدن دانه‌های برف ذوق کنم و بخندم نه اینکه ابرو در هم بکشم که رفت و آمدم سخت می‌شود. دوست دارم بنویسم و بنویسم، آنقدر که مدادم تمام شود و به هیچ چیز فکر نکنم. نگران نباشم و شاد باشم، راستش از نگران بودن خسته‌ام! نگران قسط‌های آخر ماه، نگران اجاره خانه، نگران زمستان، نگران تابستان، نگران دنیا! می‌خواهم مدتی دور شوم و خودم را به دست مهربان طبیعت بسپارم اما راستش پول ندارم! این پول نداشتن‌ها آدم را می‌کشد و صبح دوباره زنده می‌شوی و در راه رفتن به کاری که از آن متنفری به نگرانی‌هایت فکر می‌کنی! این شده زندگی ما! و چه تلخ است که راه گریزی هم از این زندگی نداریم.
