
اگر از من بپرسند حاضرم کدام فیلم را تا آخر عمر هر روز ببینم شاید نگویم "وی مثل وندتا"! اما قطعا از آن دسته فیلمهایی است که حاضرم بارها و بارها تماشایش کنم و هربار برایم جذاب باشد. مخصوصا شخصیت مرموز و دوستداشتنی "وی".
داستانی درباره زندگی در سایه ظلم و ترس. با دیالوگهایی زیبا و گاها دردناک! مثل جایی که "وی" میگوید: "مردم نباید از دولت بترسند دولت باید از مردم بترسد! چون میشود از چماق و باتوم به جای گفتگو استفاده کرد ولی کلمات همیشه قدرتشان را حفظ میکنند!" و واقعا چه قدرتی دارند کلمات! مثل همان کاری که "وی" با مردم کرد، او با حرفهایش مردمی را که سالها سکوت کرده بودند به جوش و خروش درآورد و باعث شد ترس را کنار بگذارند!
داستان فیلم درباره جامعهای ست که خودش را در مسیر ظلم انداخته و حالا راه نجاتی از آن ندارد. اعتراضی در کار نیست و فضایی خفقان بر کشور حاکم است. در چنین جامعهای مردی نقابدار در شب پنج نوامبر ساختمانی را منفجر میکند و از مردم میخواهد یکسال دیگر در تاریخ پنج نوامبر جلوی ساختما مجلس تجمع کنند تا تغییری در دنیایشان ایجاد کنند. در این میان مرد نقاب دار به دنبال انتقام از کسانی است که سالها قبل زندگیاش را نابود کرده! طبق نقشهاش در تاریخ پنج نوامبر آخرین و اصلی ترین عامل اتفاقی که برایش افتاده باید مجازات شود و انتقامش به پایان برسد، اما آتش انتقام همیشه دامن انتقام گیرنده را هم میگیرد و "وی" کاملا از این موضوع آگاه است.
پیشنهاد میکنم حداقل برای یکبار هم شده تماشای "وی مثل وندتا" را به خودتان هدیه دهید و طعم آزاد شدن از بند خود را بچشید!
پ.ن: در ابتدا قرار بوده بازیگری دیگر نقش وی را بازی کند اما چند هفته مانده به فیلم برداری به خاطر عدم نمایش چهرهاش در فیلم از بازی در آن انصراف میدهد و "هوگو ویوینگ" برای خلق این شاهکار انتخاب میشود و به خوبی هم از پس اجرای آن بر میآید.