
داستان کوتاه
بعد از یک ساعت پیادهروی بیوقفه، وقتی به نیمکتی میرسد که پیرزنی فرتوت و تنها رویش نشسته، همانجا مینشیند و نفس عمیقی میکشد، عرق از سر و رویش میریزد. اگر مادرش او را در این وضعیت میدید حتما کلی غر میزد که چرا اینقدر به خودش سخت میگیرد.
زن که از فرط پیری پوستش چروکهای عمیقی دارد نگاهی زیرچشمی به او میاندازد که خجالت زده میگوید:
-ببخشید چون خیلی راه رفتم و خسته بودم اینجا نشستم الان بلند میشم
-اشکال نداره دخترم، منم تنهام
لبخندی به مهربانی او میزند و میگوید
-شما هر روز میآیید اینجا؟ هر وقت میام میبینمتون
پیرزن آهی میکشد و غم در نگاهش مینشیند
-وقتی جایی برای موندن نداشته باشی پارک تنها انتخابت میشه
در سکوت به زن نگاه کرد که ادامه داد
-وقتی عمرت خیلی طولانی میشه از زنده بودن معذب میشی! به صورت اطرافیانت که نگاه میکنی، از چشماشون "چرا نمیمیری" فریاد میزنه و اونوقت برای خودتم سوال میشه که چرا هنوز زندهای! خونه برات جهنم میشه و هرچی ازشون دورتر میشی بهتر نفس میکشی.
دلش به حال زن سوخت. سعی کرد لحنش مهربان باشد
-امیدوارم خدا بهتون عمر با عزت بده. مطمئنم این فقط حس خودتونه، مگه میشه کسی به خانمی مثل شما اینو بگه؟ شما خیلی مهربونی
-لطف داری، ولی کاش آدمها به موقع میمردن، حس سربار بودن برای کسایی که دوسشون داری خیلی سخته؛ نفستو بند میاره و کاری هم از دستت برنمیاد، اونوقت تنها آرزوت میشه نجات اونا از وجود خودت!
اشک در چشمان پیرزن حلقه زده بود و او نمیدانست چطور باید دلداریاش دهد. دستش را روی دستهای پیر و لرزان او گذاشت و گفت:
-مطمئنم اونا دوستتون دارن فقط زندگی این روزا اونقدر سخت شده که مردم حوصله خودشونم ندارن، به این فکر کنین که شاید فقط از زندگی خسته شدن.
لبخند محزون پیرزن قلبش را به درد آورد ولی به روی خودش نیاورد و لبخند گرمی زد.
وقتی به سمت خانه میرفت با خودش فکر کرد کاش به اندازه عمر کند و هرگز کارش به جایی نرسد که در نگاه کسانی که دوستشان دارد این حرفها را ببیند.