شب های روشن...

تا حالا شده ساعتها به ماه نگاه کنی؟ شده ستاره‌ها را بشماری بی‌آنکه نگران فردا باشی؟ همیشه عاشق ماه و ستاره‌ها بودم. قبلا وقتی هنوز زندگی اینچنین سخت نشده بود و دختر نوجوانی بودم که کاری جز درس خواندن نداشت، شب‌ها روی صندلی می‌نشستم و به آسمان نگاه می‌کردم، به آینده و رویاهایم فکر می‌کردم، به اینکه قرار است در آینده چه شوم و زندگی‌ام به کجا برسد. امروز هر چیزی که آن وقت‌ها رویایش را می‌دیدم مرده اما هنوز با دیدن ماه و ستاره‌ها لبخند به لبم می‌آید.

هنوز ماه برایم مقدس است و حالا بیشتر از قبل دوستش می‌دارم. وقتی در آسمان است آرامش دارم، با تاریک شدن هوا می‌توانم ماسکم را بردارم و خودم باشم.

یکی از دلایل شب‌ها دیر خوابیدنم این است که دوست ندارم دوباره صبح شود! انگار بدنم نسبت به زندگی روزمره مقاومت دارد. واقعا که علاقه به زندگی در من موج می‌زند! راستش آنقدر روزهایم سخت شده که ترجیح می‌دهم هیچوقت صبح نشود. شب‌ها وقتی همه خوابند آزادتر از همیشه‌ام حتی افکارم آزادانه به هرکجا بخواهند می‌روند، روزها نمی‌توانم اینقدر رها باشم. اگر به من بود و توانایی اش را داشتم شب‌ها را طولانی می‌کردم و روزها را کوتاه... آنقدر کوتاه که سریع تمام شود و مردم بتوانند در تاریکی شب به ستاره ها نگاه کنند و در آرامش به زندگی و آینده فکر کنند. خیلی دلم می‌خواهد کوچ کنم به شهرهایی که شش ماه از سال شب است، از آرامششان لذت ببرم بعد وقتی روز از راه رسید برگردم!

اگر می‌شد به خورشید می‌گفتم برود و آسمان را به ماه می‌بخشیدم، آنوقت زیر نور مهتاب می‌نشستم و به هرچه می‌خواستم فکر می‌کردم بدون نگرانی از آمدن خورشید و بی‌آنکه از فردا بترسم...