انگار یه عالم حرف در قلبم جمع شده که نمیتونم به زبون بیارمشون، کوهی از درد جلوی بیرون ریختن حرفامو گرفته. راسته که میگن غم واقعی ساکتت میکنه! این روزا توی آروم ترین حالت خودمم و دارم بیصدا غصه میخورم تا با اینکار کمی از حجم کوهی که راه گلومو بسته کم کنم اما این درد اونقدری توی وجودم ریشه کرده که با هر ذرهای که قورت میدم بخشی از خودمو نابود میکنم! البته چارهای هم ندارم وگرنه غمهای جدید جایی برای موندن ندارن و قلبم از غصه میترکه!
وقتی به خودم نگاه میکنم رنج و درد از تکتک سلولهای صورتم فریاد میزنه. هرچی هم سنم بالاتر میره بیشتر این واقعیتو میفهمم که یه روزی قراره بمیرم، مثل همه آدمای دیگه! من هیچ فرقی با اونکه صد سال پیش مرده ندارم، جز اینکه صد سال دیرتر به دنیا اومدم. حالا بیشتر میفهمم این صورت هم قراره پر از چروک بشه و دستهای منم روزی لرزشی خفیف خواهد گرفت و بعد از اون هر روز این لرزش بیشتر و بیشتر میشه!
راستش قبلا همیشه فکر میکردم بیماری و مرگ مال همسایه و غریبه هاست ولی از وقتی زانوهام شروع به درد گرفتن کرده و فشارم توی بیست و چهارسالگی رفته بالا، فهمیدم هیچ فرقی با بقیه ندارم و چه بسا زودتر از همسایه بمیرم! روزی در قعر زمین خواهم خوابید و کنجکاوم اون زمینی که قراره در آغوشم بگیره کجاست، کدوم خاکی خودش رو از حجوم مردگان حفظ کرده و منتظر منه؟
غم انگیزه اما برخلاف باور عموم مردم، آینده ما کاملا مشخصه، روزی همه خواهیم مرد! و اون روز ممکنه فردا باشه یا روزی در پنجاه سال آینده. روزی میان دویدنها و جستجو کردنهامون ناگهان مرگ ما رو از پشتسر خواهد گرفت و بعد همه چیز در عرض یک ثانیه ناپدید میشه. اون موقع شاید وسط مذاکرهای پر پول باشیم یا روی تخت بیمارستان به انتظار مرگ! شاید هم در یک تعطیلات لذت بخش باشیم که هرگز قرار نیست ازش برگردیم. زندگی همینقدر قابل پیش بینیه و ما هنوز نگران آیندهایم!