
به زودی پیر خواهم شد، بعد هم میمیرم!
اما برای کی مهم است؟ زمان آنقدر سریع میگذرد که میترسم پلک بزنم و وقتی چشم باز کردم ناگهان موهایم سفید شده باشد! چه غمانگیز و تلخ است که در سکوت میمیریم! بیآنکه کسی متوجه نبودمان شود یا دنیا ذرهای تغییر کند. این سکوت آزار دهنده است...
آدمی که روزی تلاش میکرد وقتی در خیابان راه میرود به چشم مردم شیک و زیبا به نظر برسد امروز مرده و کسی حتی متوجهاش نشده! زندگی آنقدر سخت شده که مردم وقت نمیکنند به مرگ خودشان فکر کنند، چه برسد به کسی دیگر. این برای من غمگین است! چرا در تمام عمر برای حرف مردمی زندگی میکنیم که حتی متوجه نبودنمان نخواهند شد؟ چرا برایمان مهم است که دیگران ما را در بهترین حالت ببینند؟ چرا آزاد بودن را امتحان نمیکنیم؟ انگار کسی مجبورمان کرده که حتما طبق یک سری اصول زندگی کنیم! اما آزادی حس قشنگی دارد و کمتر کسی آن را تجربه خواهد کرد!
وقتی به این فکر میکنم که به احتمال قوی هرگز نمیتوانم از مرزهای نقاشی شده در نقشه خارج شوم غمگین میشوم. اینکه قرار نیست هیچوقت برج ایفل را از نزدیک ببینم یا روی دیوار چین راه بروم اذیتم میکند. یعنی تا آخر عمر هیچ دریایی جز دریای خزر را نمیبینم؟ نا امید کننده است! من آرزو داشتم جهانگرد شوم و این اصلا شبیه رویاهایم نیست.
قبل از به دنیا آمدن هیچکس مارا نمیشناخت صد سال دیگر هم کسی مارا نمیشناسد، در این میان برای مدتی، اندک نفراتی که به ما نزدیک اند با ما وقت میگذرانند و بعد همگی با هم محو خواهیم شد. در این میان زندگی هم به ما سخت میگیرد، این واقعا انصاف نیست!