
در زندگی روزهایی هست که دلت برای خودت میسوزد، یعنی دلت میخواهد دو دست دیگر داشتی تا محکمتر خودت را در آغوش بگیری، دلت میخواهد به اندازهی ارزشت جدی گرفته شوی. دوست داری دور شوی؛ از آدمها، از دنیا، از زندگی؛ اما دنیا نمیگذارد! شاید هم این خودت هستی که از زندگی غولی ساختهای که حریفش نمیشوی. چون درواقع دنیا چیزی نیست جز طلوع و غروب خورشید ولی از صدها سال قبل تا امروز انسان گمان میکرد در خاصترین دوران تاریخ زندگی میکند و نوع منحصر به فردی از انسان است که هنوز کشف نشده اما حقیقت این است که تاریخ فقط تکرار میشود، آدمها همه مثل هم هستند و فرقی بین آن که امروز میمیرد با کسی که صد سال پیش مرده نیست، هیچکدام توان دور کردن حشرهای کوچک از خود را ندارند!
آیا با دانستن این واقعیت نباید تغییری در روند زندگیام ایجاد کنم؟ پس چرا هنوز در همان منجلابی که بودم ماندهام؟
انگار عادتها مجبورمان کرده بمانیم و بسوزیم! ما میتوانیم پرواز کنیم ولی قفس را انتخاب میکنیم چون دنیا را جدیتر از آنکه هست میبینیم. ترس اجازه پرواز نمیدهد و اوج گرفتن شجاعت زیادی میطلبد.
گاهی از خودم میپرسم یعنی رنج واقعا آدم را میسازد؟ چون من فکر میکنم بعضی رنجها فقط خردت میکنند، از میان تکههای قلبی زخمی چه چیزی میشود ساخت؟ من فکر میکنم ما آدمها فقط برای دلداری دادن به خودمان است که درد را مقدس کردهایم، چون در رنج چیزی جز اندوه نیست! ما رنج را مقدس کردهایم تا بگوییم اگر هیچی به دست نیاوردیم حداقل رنجهایمان را داریم!