
چهرت مثل قلبم شکسته تر شده، چشامون تر شده هوا بدتر شده
دلم میخواد بگی کجا بودی یه عمر روزای بی منت چجوری سر شده چجوری سر شده...
این آهنگ حس پاییزو داره، انگار متعلق به این فصله و برای همین معمولا تابستون بهش گوش نمیکنم. اما وقتی توی تاکسی ناگهان پخش میشه حسی عجیب توی قلبم میاد و منو میبره به گذشته. وقتی بی هیچ دلیلی با گوش دادن بهش اشک میریختم! پنجره رو پایین و میدم و باد گرم به صورتم میخوره و مرتضی پاشایی میخونه. اونقدر غرق آهنگ میشم که یادم میره باید چهارراه قبلی پیاده میشدم شایدم فقط میخواستم آهنگو تا آخر گوش کنم! وقتی پیاده میشم به این فکر میکنم که هنوزم میتونم باهاش بی دلیل اشک بریزم! هنوزم حرارتش میتونه قلبمو ذوب کنه و این قدرت صدای مرتضی پاشاییه. خوانندهای که روحشو توی آهنگاش گذاشت و جسمش برای همیشه دنیارو ترک کرد.
اما واقعا رازش چی بود که هنوز بعد از اینهمه سال آدمو مجذوب خودش میکنه؟ هنوزم میشه باهاش کیف کرد و یه مسیر طولانی فقط به صدای گرمش گوش کرد. شاید عشق به موسیقی تنها جوابی باشه که میتونیم به این سوال بدیم.
برای من موسیقی فراتر از صداییه که برای سرگرم شدن گوش کنم، وقتی توی جاهای مختلف به آهنگی گوش میدم همیشه به این فکر میکنم که صدای خوانندهها توی مکانهایی پخش میشه که شاید هیچوقت نرفته باشن، و این قدرت صداست! قدرتی که حتی بعد از سرد شدن جسم، قلبهای زیادی رو گرم میکنه درست مثل کاری که مرتضی پاشایی کرد، روزی که برای همیشه زمین رو ترک کرد آدمهای زیادی همصدا باهاش میخوندن و انگار هیچکس نمیخواست بذاره این صدا خاموش بشه.
حالا که یازده سال از اون روز میگذره هنوز این صدا زندهست و قلبای زیادی رو گرم میکنه.
