
در دنیای موازی من یک کتابفروشی دارم. خبری هم از جنگ و شورش و کشتار نیست. اینجا خاورمیانه است و من در ایران زندگی میکنم، هر روز از میان دستانش طلوع میکنم و شب در آغوش وطن به خواب میروم.
در دنیای موازی ایران آنقدر زیباست که مردم دنیا آرزو میکنند برای یکبار هم که شده اینجا را ببینند. کشوری ثروتمند و زیبا با تمدنی عظیم و کهن.
کتابفروشی من در خیابانی با درختان بلند و قدیمی واقع شده که هرکدام یک نسل قبل از من را هم دیدهاند. وقتی پاییز فرشی از برگهای زرد و قرمز در خیابان پهن میکند هر رهگذری را به ایستادن و تماشا وا میدارد. هر روز از میان کتابهای پشت ویترین مردمی را نگاه میکنم که لیاقت لبخندهایشان را دارند. آنها بهترین مردم جهانند و هرکدام داستانی دارند که قهرمانش هستند ولی وجه اشتراک همگی شادی است. ما شادترین مردم جهانیم! خبری هم از غم و جنگهای بیپایان نیست.
در دنیای موازی مادرم همانطور که دوست داشت اسمم را نیلوفر گذاشته و واقعا اسم روی سرنوشت آدم تاثیر میگذارد، من آدم موفقی شدهام و به آرزوی دیرینهام، نویسندگی، رسیدهام. مردم میآید اینجا تا کتابم را با امضای خودم بخرند. کتاب من درباره کشوری است که آدمهایش غمگینترین مردم جهانند و اخبار جنگ و کشتار بخش جدایی ناپذیر زندگیشان شده. این داستان خیالی سرو صدای زیادی به راه انداخته چرا که آن کشور، ایران است اما با کشور ما زمین تا آسمان فرق میکند. مردم آنجا سالهاست که دیگر زندگی نمیکنند و فقط برای زنده ماندن میجنگند. در کشور آنها فقر و جنگ موج میزند. در آن دنیای عجیب لبخندها از ته دل نیست و همه در دل برای سرزمین و رویاهایشان گریه میکنند. دیگر هیچ چیز آنها را شوکه نمیکند انگار به بدبختی عادت کردهاند...
درواقع این داستان را در خوابی ترسناک بارها و بارها دیدم، کابوسی آنقدر واقعی که هربار وقتی از خواب بیدار میشدم صورتم خیس از اشک بود ولی حالا مدتی است که در کابوسهایم گیر افتادهام.