
کتابها... امان از کتابها! دنیایی ماورایی دارند که تا واردش نشوی از عظمت و بزرگیاش آگاه نخواهی شد.
وقتی میبینمشان تپش قلبم بالا میرود و از درون احساس شادی میکنم، شاید زنهای زیادی باشند که با دیدن طلا و جواهر این احساس بهشان دست دهد ولی برای من، چیزی بیشتر از کتاب خوشحالم نمیکند. هروقت میبینمشان هرکجا باشم لحظهای مکث میکنم و در میان انبوه عنوانها و جلدهای جذابشان غرق میشوم. از بچگی همینطور بودم؛ همیشه دلم میخواست کتابخانهای بزرگ داشته باشم که تمام اتاقم را بپوشاند، با هزاران کتاب مختلف که هر وقت حوصلهام سر رفت بروم سروقتشان و یکی را انتخاب کرده و بخوانم. حالا مدتهاست که دیگر حوصلهام سر نمیرود، آنقدر مشغله دارم که فراموش کردهام آخرین بار کی آزادانه برای خودم مطالعه کردم. و البته هنوز هم به آرزویم نرسیدهام ولی کتابخانه کوچکی بالای میز مشترک با خواهرم دارم که دنیای کوچک کتابهایم روی آن سوار است.
کتابخانه من موج کوچکی از دانش است که هنوز تا رسیدن به دریا فاصله زیادی دارد و من در ساحل آن نشسته نقشه راه میکشم؛ لیستی بلند بالا از کتابهایی دارم که میخواهم به این موج اضافه کنم و نمیدانم کی میتوانم واقعا به آن برسم.
در خیابان انقلاب راه میروم و به دنیای رنگارنگ کتابفروشیها نگاه میکنم، عاشق اینکارم. به جلد زیبای کتابها نگاه میکنم و با خودم میگویم نمیشود از روی ظاهر قضاوتشان کرد اما دست خودم نیست که کتابی آبی رنگ با تصویر ماهی بزرگی روی آن توجهم را جلب میکند در دلم آرزو میکنم قیمتش مناسب موجودی من باشد و بعد از دیدن قیمت با یک حساب سرانگشتی قانع میشوم که سرجایش بگذارم اما اسمش را به لیستم اضافه میکنم تا یک روزی، که نمیدانم دقیقا کی میآید، آن را بخرم. با او خداحافظی کرده و راهم را ادامه میدهم. دلم برای خودم میسوزد که برای خرید کتاب هم باید برنامه ریزی کنم ولی چه میشود کرد زندگی همین است که هست!