
از آن روزی که آدمها دور آتش جمع میشدند و برای هم داستان میگفتند تا امروز که کنار تخت بچهشان مینشینند و قصه شب میگویند دنیا تغییرات زیادی کرده ولی جهان قصه هنوز هم رویایی است. هنوز میشود از بیرحمی دنیا به آن پناه برد و در آغوش قصهها غرق شد.
قصهها دنیایی دارند، دنیایی که از این جهان قشنگ تر است. جهان قصهها درواقع راه نجاتی است که انسان برای خودش ساخته. در میان جنگ و زلزله و سیل و آتشفشان همیشه این قصهها بودند که نجات بخش روح آدمی بودند.
وقتی آدمها غمگین بودند و وقتی دنیا سخت شد شروع به رویا پردازی کردند، رویای زندگیای زیبا، با آدمهایی که عاشقشون بودن و رویای دریا و جنگل و کویر. بعد متوجه شدند شاید هیچوقت نتوانند به همه جای دنیا سفر کنند ولی با خیالشان میتوانندبه هر جا بخواهند بروند و آدمهایی را ملاقات کنند که در دنیای واقعی وجود ندارند، پس شروع به قصه گفتن کردند. قصه آنها را از واقعیت دور میکرد و باعث میشد در اوج سرما و یخبندان قلبشان گرم شود. کم کم قصهگفتن میان آدمها رایج شد و قصه گوهای خوب جایگاه بالایی بین مردم پیدا کردند. آنها هر شب دور آتش جمع میشدند و داستان هایی از عشقهای رویایی، سفرهای پر ماجرا، اسب سواری در تپههای دور و زندگیهای با شکوه تعریف میکردند. قصهها با گذشت این همه مدت هنوز هم طرفداران زیادی دارند و این نشان دهنده واقعیتی است که کمتر کسی متوجهش شده، آن اینکه با تمام پیشرفت دنیا مردم هنوز به زندگی رویاییشان نرسیدهاند! آنها هنوز در خیالاتشان روزی را تصور میکنند که زندگی مثل قصه پریان شود! هنوز هم مردم در زندگی واقعی نمیتوانند به رویاهایشان برسند و در قصه دنبال آن میگردند.
شاید بعضی آدمها این دنیا را برای همه ما تیره و تار کرده باشند ولی در عوض عدهای دیگر هستند که دنیاهای رنگارنگ و خیالی ساختند تا در میان این تاریکی عمیق دلهایمان روشن بماند. قصه گوها همیشه راه نجاتی برای رهایی از واقعیت میسازند.