از وقتی به یاد میآورم بزرگ ترین ترسم جنگ بوده. کابوس ترسناک شبهایم و آنچه باعث میشد تپش قلب بگیرم. بارها در خواب هواپیماهای غول آسایی را دیدم که بر فراز آسمان پرواز میکنند و میخواهند بمب بر سر ما بریزند. شاید تمام این کابوسها هشدارهایی درمورد آینده بوده و من نفهمیدم، شاید هم فقط چون از جنگ میترسیدم خوابش را میدیدم.
در خواب آنقدر وحشتزده میشدم که قبل از اینکه هواپیما نزدیک شود بیدار میشدم. وقتی در واقعیت اولین بار با صدای انفجار از خواب بیدار شدم را خوب به یاد دارم، اما این بار راه فراری نبود و همه چیز واقعی بود! دست و پاهایم میلرزید و گلویم خشک شده بود. حتی از شدت ترس نمیتوانستم گریه کنم. در جنگ دوازده روزه حال و روزم اینطور بود، با هر صدا به خود میلرزیدم و وحشت میکردم، با دیدن فیلمهای مربوط به بمباران تهران و آن عکس پرواز جنگنده بالای برج میلاد بارها گریه کردم، راستش باورم نمیشد کابوسهایم به واقعیت پیوسته و ایران واقعا درگیر جنگ شده باشد!
آنقدر میترسیدم که شبها تا صبح نمیخوابیدم مبادا صدایی بیاید! ساعت حملهها را میدانستم و میدانستم صبح نمیزنند برای همین وقتی هوا روشن میشد با خیال راحت تری میخوابیدم. زندگیام در آن دوازده روز همین بود حتی نمیتوانستم یک صفحه کتاب بخوانم یا فیلم ببینم.
وقتی جنگ تمام شد تا مدتی باورم نمیشد. هنوز تا صبح بیدار میماندم و هشیار بودم.

مدتی بعد دوباره جنگ شد! ولی اینبار به طرز عجیبی ترسم از بین رفته بود! نه اینکه اصلا نترسم ولی وحشت اولیه از بین رفته بود و حتی وسط بمباران سریالم را میدیدم و به صداها توجه نمیکردم. برایم عجیب بود که چطور منی که آنقدر از جنگ میترسیدم حالا به آن عادت کردهام و ترسم از بین رفته! انگار ترس از جنگ مدتها قبل مرا کشته و حس هایم از بین رفته بودند.
اما وقتی خوب به خودم و زندگیام نگاه کردم، فهمیدم تنها دلیل آنکه مشکلی با جنگ ندارم احساس تنفرم از زندگی قبل از جنگم است! دور بودن از شرایط قبلی زندگیام برای مدت طولانی باعث شده بود حتی سرزندهتر بشوم و ته دلم راضی به ادامه وضعیت باشم! چون اینطور مدت بیشتری میتوانستم از محیط پر استرس و مریض کارم دور باشم و تازه داشتم میفهمیدم زندگی عادی چطور است! غمانگیز است اما زندگی عادی برایم ترسناکتر از جنگ بود! جنگیدن هر روزه با زندگی از شنیدن صدای انفجار وحشتناکتر بود و دوری از آن جنگ برایم خوشایند بود. آنموقع فهمیدم جنگ فقط صدای جنگنده و موشک نیست، گاهی جنگ
امیدوارم هرگز دوباره در این شرایط قرار نگیریم و سالها بعد فقط خاطرهای از این سالهای ترسناک در ذهنمان بماند.