
او نمیدانست. هنوز جوان تر از آن بود که بفهمد دنیا واقعا چه جور جایی است. سختیهای زیادی کشیده بود ولی نمیدانست دلیل اینکه بزرگترها آرامترند مشکلات کمترشان نیست، این فقط مقاومت انسان است که با بالا رفتن سن بیشتر میشود. مثل درختی که با رشد بیشتر، افتادهتر شود. انگار با کامل شدن عقلت کم کم میفهمی دنیا همین است که هست و کاری هم از دستت ساخته نیست، فقط باید طاقت بیاوری و زنده بمانی. تازه میفهمی تنهایی جلوی دنیا ایستادن و جنگیدن یعنی چه!
نمیدانست هنوز زود است برای قضاوت اینکه کدام بدترین اتفاق زندگیاش است. دنیا هیچوقت دست از بازی با آدمها برنمیدارد و عاشق شگفتزده کردن آنهاست. اتفاقات زیادی پیش رویش بود که روحش هم خبر نداشت. هنوز برای درک زندگی خیلی جوان بود اما دنیا هنگام بازی با آدمها به سنشان نگاه نمیکند.
فکرش را نمیکرد بعد از تحمل اینهمه رنج بازهم چیزی باشد که آزارش دهد. فکر میکرد اگر تا امروز روی خوش زندگی را ندیده از یک جایی به بعد شرایط درست خواهد شد، نمیدانست مدتهاست که دنیا بهتر نمیشود. او نمیدانست و این ندانستن بیشتر آزارش میداد.
تنها چیزی که میدانست این بود که در دنیا عدالتی وجود ندارد. یک نفر میتواند ادامه دهنده راه پدرش باشد و شخص دیگری باید از نو شروع کند! کسی این امکان را دارد که به دنبال علاقهاش برود و یک نفر دیگر حتی نمیداند علاقهاش چیست!
امروز از مادرش پرسید به چه کاری علاقه دارد و او گفته بود آهنگ گوش کردن و کتاب خواندن، شاید هم گلدوزی... بعد پرسید: نه! چه شغلی؟ مثلا یک نفر میخواهد بازیگر شود و کسی نویسندگی را دوست دارد، تو چه کاری را دوست داری؟ کمی فکر کرد و گفت: نمیدانم! قلبش شکست از اینکه مادرش هرگز فرصت اینکه استعدادش را کشف کند نداشته! او هرگز آنقدر وقت نداشته که روی خودش تمرکز کند. تمام عمرش را صرف بزرگ کردن فرزندانش کرده و هدعی جز این در زندگی ندارد.
حالا مطمئن بود که این دنیا اصلا عادلانه نیست. میدانست اینکه مادرش آرامترین شخص خانواده است بهخاطر تحمل بیشتر مشکلات است. مشکلات آدم را آرام میکنند.