هیچ چیز در این دنیا اتفاقی نیست. همه یک روز به دنیا میآیند و روزی خواهند مرد؛ اما چرا بعضیها عمری طولانی دارند و بعضی دیگر در جوانی میمیرند؟ چرا جاده زندگی برای عدهای صاف و هموار است و برای عدهی دیگری پر از پستی و بلندی؟ چرا بعضیها میتوانند راه پدرانشان را ادامه دهند و بعضی مجبورند از اول همه چیز را شروع کنند؟ چرا از لحظه تولد با این تفاوتها زاده میشویم؟ وقتی هنوز حتی توان حرکت هم نداریم؟
اینها سوالاتی است که هیچوقت جوابی برایشان پیدا نکردم. چه در میان زندگان و چه آنجا که زندهای نیافتم. اما به راستی تقاص کدامین گناه عمر کوتاه و پاداش کدام کار خوبی عمر طولانی است؟ من چه کار کرده بودم؟
شاید مسخره به نظر بیاید اما هنوز بعد از اینهمه مدت دلم برای زندگی تنگ میشود، حس میکنم باید بیشتر زندگی میکردم و فرصتی برای خوب زیستن پیدا میکردم!
مردم توجهی به این چیزها نمیکنند ولی کسانی که میلیونها سال قبل از جهان محو شدند هم، زمانی نفس میکشیدند، راه میرفتند و برای خودشان آرزوهای بزرگی داشتند. شب با دیدن ستارهها رویا میبافتند و روزهای سخت را به امید آیندهای روشن تحمل میکردند. آنها هم فکر نمیکردند روزی بمیرند و از یادها بروند، همانطور که من هرگز فکرش را نمیکردم و همانطور که هیچکس فکرش را نمیکند! انگار قرار است تا ابد زنده بمانیم!
این عادلانه نیست! زندگی و مرگ دست خودمان نیست و حتی محل تولدمان را انتخاب نمیکنیم، فقط یک روزی در دنیا رها میشویم و تا روزی که وقتمان به پایان برسد در آن سرگردانیم. تمام آن اشکها و لبخندها و همهی چیزی که یک عمر به خاطرش، دنیا را تحمل کردیم، از ما گرفته خواهد شد! اما چرا؟ اگر آخرش این است، چرا اینهمه خودمان را به زحمت میاندازیم؟ چرا تا فرصت هست از زندگی لذت نمیبریم؟ انگار فقط یاد گرفتهایم که رنج را تحمل کنیم و ادامه دهیم، اما هرگز کسی به ما نگفت تحمل اینهمه سختی نیاز به استراحت هم دارد، باید هر چند وقت یکبار بنشینیم و دنیا را به حال خود رها کنیم، بعد مثل یک غریبه از دور نگاهش کنیم. آنوقت میبینیم دنیا آنقدری که فکر میکردیم سخت نیست و این آغاز زندگی تازه ایست.
پینوشت: این آغاز اولین داستانی است که نوشتهام.
💕خوشحال میشم نظرتون رو بگین💕