سلام هم سياره اي. مي شود مخاطب اين نوشتهء من باشي؟ الان كه اين متن را مينويسم در امريكاي جنوبي جشن است و در آفريقا هم احتمالا. اروپايي هاهم يكي درميان خوشحالند و مي مانيم ما شرقي ها.
راستش ما اينجا به كرات مي اموزيم كه دليل حال خوبمان، خودمان باشيم. از نور، هوا، آب و زمين لذت ببريم و با استرس مزمن روزانهءمان كنار بياييم. ولي خب، معلوم است كه به اين راحتي نيست. يك روزهايي هم خورشيد به آن طول جغرافياييِ مطلوبِ صخره هاي سياهِ بيروني مي رسد، و سايه شان ميفتد بر سر ما. آن جاست كه صداي آفتاب طلبان بلند ميشود و از زندگي مينالند. يك عده از زمين و زمان ايراد ميگيرند، و يك عده مي كوشند كه بازهم صبور باشند. توي همان سايهء سرد بنشينند و بهتر شدن را از اطراف خود شروع كنند؛ چاي گرمي بريزند و آتش كوچكي به پا.
ولي ميداني چيست؟ هرچقدر هم كه كاسهء صبر بزرگي داشته باشي، هرچقدرهم كه براي بهبود از اطراف خودت شروع كني، تصور كن كه با آب و جارو به جان خانه ات افتاده اي و دست آخر مي روي روي پله اي مي ايستي كه از برق زدن سراميك هايت لذت ببري. ديدن ردپاهاي گِليِ آن سوم شخصِ نامعلوم در ضلع شمالي خانه ات، يك لگد محكم به همان كاسهء گلدارِ صبرت است. قضيه همين است! آدم ها يك بار آن ردپاها را تميز كنند، دو بار تميز كنند، بارِ ايكس اُم به بعد، با همان جارو ميفتند به دنبال صاحب كفش ها.
اين همه صحبت كردم كه به كجا برسم؟ نمي دانم!
شايد يك عذرِ در لفافه است. اينروزها محتواي نوشته هايم دچار وحدت معنا شده اند؛ از اميد ميگويم و از روشني. شايد علتش اين است كه كسي بي وقفه در محيط خانهء ذهنم قدم مي زند و اينگونه ميكوشم كه تميز نگهش دارم.
ولي خب بين خودمان باشد... شايد كه روزي خورشيد از سمت ديگري طلوع كند و آن وقت از تو بنويسم..
تو؛ صاحب زنده ترين نگاه،
و شفاف ترين صدا..
