مى گويد تو در اين هوا سرحال تر مى شوى. مى خندم و دستانم را به سمت "اين هوا"، باز مى كنم.
.
.
كمى ابر روى خورشيد را پوشانده و كمى سايه روى شهر را. باد آن پردهء ضخيم اتاق را هم كنار زده است و دستش را به گلدان كوچكِ دم دستش، رسانده. روى كتابخانه ام كمى گلبرگِ خردِ سپيد از گل هاى عروس ريخته است. نشسته ام و به تقلاى شهر نگاه مى كنم. نشسته ام و چنان لبخندى زده ام كه تمام عضلات صورتم را درگير كرده است. نه صداى بلند اعضاى خانه آزارم مى دهد و نه آن صداى پس زمينهء اخبار. نه به ساختمان هاى خاكىِ سد شده چشمم مى افتد و نه به غبار اطرافشان در آسمان. نه دلم شورِ اين روزهاى شلوغم را مى زند و نه ابهامِ پيوست شده بر لحظاتم. مى ايستم و قامتم درى بسته مى شود؛ رو به بدبينى. ترس. رو به اضطراب. مى ايستم و جهان هم ايستاده است. مى بينمش. انگشت بهارى اش را روى لب هاى تابستانى اش گذاشته است و شهر را به سكوت پاييزى دعوت مى كند. پاييز مى رسد. دنيا در اين سكوت شش ماهه به خواب مى رود و در من دنيايى تازه بيدار مى شود. برگ هاى درختان كم كَمَك مى ريزد و من تازه جوانه هاى اميدم سبز. اصلا دستان من در پوشش اين بافت هاى نرم بيشتر مى نويسد و پاهاى من در خيابان هاى نارنجى تندتر مى دود. هوا سرد مى شود و فنجان هاى من از بابونه گرم، شب طولانى و شب هاى تاريك من كم. راست مى گويد؛ شايد كه من در زندگى قبلى ام يك نرگس پاييزى بوده ام؛ چون پاييز كه مى رسد من خوشحال ترم، صبورترم، و حتى دلم هم روشن تر است.
