مى گويد از احساست بگو. اينكه هرلحظه در سرت چه مى گذرد. با مكث جواب مى دهم؛ زمان براى گفتن اندك است.
.
.
در من، همزمان ده فرد مختلف سكونت مى كند. هر فرد، يك احساس هست و هر حس، بر روى سياركى مشخص. نشسته اند و بر مدارى به دور فكر من، مى چرخند. گاهى پاييزم مى كنند و گاهى بهار. يك روز بارانى و يك روز صاف صاف. غم، يك پيرمرد تنهاست در درياى شمال، خشم يك رييس شكاك و ناراضى، و شادى دختركى كه روى ابرهاى سياركش نشسته است. آن طرف يك پسربچهء كنجكاو، سرِ زانوانش هميشه زخم است. در يك طرف هم از سياركِ مادرى آرام، بوى كيك گرم مى آيد. همه خاموشند اما تا شبِ چهاردهشان مى رسد، بيدار مى شوند. نور مى تابد و چشم هايشان از خواب مى پرد. صدايشان را چند مرتبه صاف مى كنند و تا خودِ صبح، سفره هاى دلشان را باز.
من، اين جهانِ درونم ام. من هزار فكرِ نكرده در خود دارم و صد راهِ نرفته. توى تنهايى ام، خلق مى كنم و گاهى هرچه ساخته ام، خراب. من از جمع لذت مى برم ولى ظرفِ جمعيتم كوچك است. من هم صحبتى را دوست دارم ولى رغبتم سمتِ شنيدن است. اغلب ساكتم ولى در درونم كسى بنِ سكوت را نمى خرد. روزها در اتاقم هستم و اين حوصلهء تنهايى ام را سر نمى برد. من آرامم ولى در جهانِ من بلواست. من يك درونگرا هستم و اين، براى من، زيباست.
