مى گويد از رنگ و بوى روزهايت بگو. جواب مى دهم بوى نارنگىِ باران خورده چطور است؟
.
.
هميشه ولى، پشت هر قالى خوش نقشى هزار و يك گره است. پشت هر عكس زيبا صد و يك داستان و پشت هر شادى كوچك، ده و يك بهانه براى گريستن. دنيا ولى، هنوز به آبان نرسيده، نه بوى مهر دارد و نه قصد. بوى زخم مى دهد، بوى انزجار. تنفر از علت هايى كه نمى توان عمقِ نفرت را برايشان بيان كرد و غصه دارِ معلول هايى كه نمى توان عمقِ حزن را برايشان تعريف. اينجا، روزگارى قصهء غصه هاى ما مَثَل مى شوند و امثالِ روزهاى گذشته، يكى پس از ديگرى منقضى. چون انگار كه بالاتر از سياهى هميشه سياهِ ديگرى نشسته است و آسمان خدا، هيچ كجا، هيچوقت، همرنگ يكديگر نمى شود.
راستش گاهى دلم مى خواهد كه خداوند دكمهء انقراض انسان را هم بزند. يا لااقل در خطه هايى مشخص، چند شهاب ناقابل فرود بياورد. آخر، از هر سمتى كه نگاه مى كنم، ضرر آن خزندگان عظيم الجثه از ما اشراف زادگان به مراتب كمتر بود. يا اگر ديگر هيچ كارى نمى شد كرد، اى كاش كه آن ژنِ سپرِ وايولت پار، در سلول هاى تمام كودكان بى گناهِ جهان بيان مى شد. اى كاش.
