مى گويد؛ زياد نينديش. فكر كردن دردى دوا نمى كند. و من آه مى كشم؛ اى كاش كه دكمهء روشن و خاموشى وجود داشت.
.
.
ما، انگار كه هزار و يك راه براى غصه خوردن داريم؛ از خبرهايى كه ديروز شنيده ايم رنج مى كشيم، از هر حسرتِ اتفاقِ نيفتاده درگذشته و هر خاطرهء غمناكِ رخداده در قديم. از اضطرابِ تصميم هاى آينده بى تاب و در خلاء بلاتكليفى ها معلق. بين زمين و هوا مانده و در مدار سياركى از رنج، چرخان. و دلخوشى هايمان؟ اندك و كم زور. شبيه دخترك كوچك و ريزجثه اى كه او را در نيمكت آخر نشانده اند. و ما هرچه مى پرسيم پس دلخوشى هايمان چه؟ دستِ افراشته و كوچك او را نمى بينيم.
كاش ولى هنوز هم يك كودكِ بى خبر بوديم. او كه هيچوقت غصهء بارانِ ديروز كه لِى لِى حياط را شسته است نمى خورَد، و هيچ گاه براى مشق هاى نانوشتهء روزهاى نديده اش نگران نمى شود. او كه غرقِ دنياى پاك خودش است و بى خبر از هزار و يك دنياى بى رحمِ دور و برش.
كاش كسى نشانمان مى داد كه ما از چه تاريخى، به ناچار، آموخته ايم كه كودكى هايمان دود شد. تا كه عمداً از همان لحظه در همان درس، مردود شد. ما دنياى پاك بچگى هايمان را چه روزى، كجا، جا گذاشته ايم. ما مصرعِ غمگينِ كدامين سرودِ نانگاشته ايم.
