هوا رو به تاريكى مى رود و من فكر مى كنم كه حواسم پرت شده است. يك جاى بسيار دور. جايى كه دستم را هرچقدر هم بكشم، به آن نمى رسد. مى نشينم پاى نوشتن و جملاتم نرسيده به نقطهء پايان، خط مى خورند. مى نشينم پاى چند صفحه كتاب خواندن و بعد از حدودا ٣٣ دقيقه، هنوز روى همان كلمهء اول كه "ايرج و دوربينش" است، مانده ام. مى دانيد... توضيحش كمى سخت است؛ تو قصد مى كنى، مى نشينى پاى كارت، اخم هايت را مى كشى در هم كه يعنى "من خيلى مصمم هستم"، و ناگهان به خودت كه مى آيى مى بينى چند ده دقيقه هست كه رد شده و تو فقط رخِ كار را حفظ كرده اى. (تازه اگر خوش شانس بوده باشى.) ولى خب، من خوش شانس نيستم. اين روزها بيشتر از گذشته به حواسم نياز دارم و كمتر از گذشته فرصت هايى براى از دست دادن. به دنبال هرچيز ده بار مى گردم و در نُه بارِ اول يادم مى رود كه دنبالِ چه بوده ام. دلم مى خواهد دست بيندازم و گوشه به گوشهء شهر را بگردم. بروم بين ظرف هاى آشپزخانه دست بيندازم؛ نكند وقتى كه در خستگىِ مطلق غذايم سوخت و اشكم در آمد، حواسم رفت و آن جا قايم شد؟
بروم بين كاغذ و مدادهاى روى ميزم؛ نكند وقتى كه خودكارم در حساس ترين لحظهء نوشتن تمام شد و اشكم در آمد، حواسم پرت شد؟
يا توى يخچال چطور؟ همان وقتى كه درش را باز كردم و يك بطرى شيشه اى از آن بالا خودش را پرت كرد و كشت و من بغضم تركيد؟ نكند هرچه دل، نازك تر شود او جاى دورترى مى رود؟
راستى... عجب حواسى دارم من! حتما آن را بين اندوهِ آن فيل كوچك كه در بيابان از گله اش جا ماند و سرگردان شد، جاى گذاشتم. همان لحظه كه آقاى مستندساز گفت فيل ها هم گريه مى كنند. و همان لحظه كه صورت زبر و كوچكِ بچه فيل، خيس شد...
اصلا چه مى خواستم بگويم؟
يادم آمد. خلاصه آن كه من مى گردم ولى اگر شما زودتر حواس مرا ديديد، لطفا آن را به نشانى ام در بيابانِ گرمِ آفريقاى جنوبى پست كنيد. من آنجا تنها مانده ام. برسانيد به دستم تا اگر از همهء كارهايم هم عقب افتادم، لااقل همين را بفهمم كه آخر سر ايرج با آن دوربينش چه كرد.
