مي گويد شجاع باش. ميپرسم شجاع باشم و حرفم را بزنم؟ و جوابش اين است؛ بزن و اگر دلت شكست، شجاع باش.
.
.
گاهي وقت ها، آدم دلش مي خواهد يك كاغذ كوچك از كنار روزنامه اي كه آن طرف تر افتاده بكند، رويش بنويسد آي فلاني! تو عجب كرهء زمين را به سيارهء بهتري تبديل كرده اي! و سپس بگذارد جايي در معرض ديدش.
ببيند،
بخواند،
و بداند كه چقدر نور است از ميان ابرهاي زمستان كه مي گذرد، چقدر عين باران وقتي روي خاك مي ريزد، مثل قندي كه در چاي سر صبح حل مي شود، و درست عين پيچكي كه از ديوار همسايه بالا مي رود.
تاريكي را روشن مي كند، خاك سخت را معطر، تلخ را شيرين، و سنگ مرده را مزين.
كاش آدميزادها، همانقدر كه در گفتن بدي هايشان به يكديگر پيشرو و مؤيد بودند، به حال اين طفل هاي بي پناهِ محبت نيز فكري مي كردند. كاش راهي بود كه هربار حرف هايمان را از ترس توي گهواره نخوابانيم و با آه و حسرت به آغوش آب هاي سرنوشت ندهيم و اميدوار نباشيم كه روزي به دست مادرشان برسند. كاش گوش هاي شنواتري داشتيم و دل هايي بزرگتر. نه خسيس در مهرباني و نه دست و پا بسته. مي توانستيم يك منشور كوچك باشيم در مسير نور ديگري و با اشتياق فرياد بزنيم كه آن هفت رنگ زيباي درونت را ببين!
ولي خب، به قول آن دختر توي قصه ها؛ بعضي آدم ها را فقط مي شود يك جور خاصي دوستشان داشت بابا لنگ دراز عزيز.
همين.
