مى گويد حق تو خوشبخت شدن است. از خوبى مى گويد و از خوبى هايم. و من زير پوستم خزش نرم نور را حس مى كنم. رگ هايم چراغانى شده است.
.
.
اينجا، توى تاريخ، ارديبهشت است. اين ماه مقدس هرسال كسى يا چيزى را از من گرفته است. و آن ذهنِ محاسبه گرِ من هميشه، با دلى غمدار، حساب ريز به ريز بدهكارى هايش را داشته.
امسال، تا به اينجا، آسمان كمتر باريده است و گل ها ديرتر باز شده اند. من ولى دست از چرتكه انداختن هايم برنداشته ام.
چه مى خواهم؟
همه چيز!
ارديبهشت جان! تو به من روزهاى بارانى و روشنِ بسيار بدهكارى. راستش اين روزها من هم كمى شبيه تو ام.
ابر بهارم و پر از باران. و نمى بارم.
قلبم پر از پيله است و پروانه اى رها نمى شود.
دلم پر از قاصدك است و بادى نمى وزد.
چشمم پر از سد است و دريچه اى باز نمى شود.
و تار گلويم پر از صوت و چنگى به آن نمى خورد.
نه اينكه غم باشد. نه. غم من جنسش فرق دارد. شكلش و سر و رويش حتى. دختركى ست غمگين كه كنجى نشسته و به جاى عروسك، زانوانش را بغلش گرفته.
اين ولى كودكى ست كه بادبادك به دست، لب پنجره ايستاده است. به درختان نگاه مى كند و آن طناب رخت. منتظر تكان برگ هاست و رقص پيرهن ها.
تو به من آن تكان نرم نخ هاى ابريشم، وزش سرد و يواش يك نسيم سر صبح، خبرى خوش كه چشم هاى آدم را تر كند، سخنى كه شنيدنش تو را به خواندن شعر وادار، و پرواز بادبادك هايم را بدهكارى.
و هنوز هم براى تو صبر من نه به قامت بلند آرزو، كه به كوتاهى همين شب هاى ارديبهشت است. بيا و مشت هايت را رو به ما باز كن. بيا و به ياد بمان ماه من.
