مى گويم امروز انگار كه از دندهء چپم بلند شده ام. جواب مى دهد؛ حق دارى، امروز خلق آسمان هم تنگ است.
.
.
اين روزها، اغلب شب كه مى شود، انگار كه جادوى تمام وردهاى حالِ خوش، از دست مى رود. كالسكه هاى اميد به شكل كدو مى شوند و آدمك هاى خوش بينى، موش هايى خاكسترى. اين روزها، هرچندوقت در ميان، ماهِ غصه هايم كه در نزديك ترين حالتش به من قرار مى گيرد، مدّ به پا مى كند و تمام آن قلعه هاى شنىِ آرزوهايم را نقشِ بر آب. اين روزها، گاهى، زور من كم است. زور من، براى برداشتن سنگ هاى سخت و ساختن ديوارهايى كه به هيچ آب و بادى تن ندهند، كم است. شب كه مى شود، ماه كه مى رسد، خزش چيز مبهمى را زير پوست خود احساس مى كنم. انگار كه هرچه فكرِ سركوب شده در پستوى ذهنت انبار كرده اى، دل به فرار مى دهد. راه مى بيند و راه مى افتد. مى خزد. و تو را به تماشاى لمسشان مى نشاند.
اما چاره چيست؟
ما از اضطراب پريم. از خيال. از فكر، از علامت هاى سوال. پشت هر مد ولى جزرِ ديگرى از راه مى رسد. جاى غم، نور به شب هايمان از ماه مى رسد. امشب اگر كرم هاى كوچكِ دلواپسى مى خزند، يك روز، يك جايى، آرام مى گيرند؛ پروانه مى شوند، مى روند.
