من موهايم يك بندانگشت از روى پيشانى ام، جلوتر از بقيه، روييده است. اين حالتِ مو يك نام علمى دارد ولى ما به نام علمى اش كارى نداريم. همين كه در عاميانه صدايش مى كنند "هفتِ مو" جانِ كلام را مى رساند.
كوچكتر كه بودم، خيلى كوچكتر، يك نفر را ديدم كه هفتِ مويش را تراشيده بود. مى گفت زيبا نيست. فرق آدم درست "كج" نمى شود. و ده حرف ديگر. از آن روز به بعد من به آن حالت مويم حس بدى داشتم. گمان مى كردم خيلى توى ذوق مى زند و هروقت كه بزرگ شوم بايد نيست و نابودش كنم. تا اينكه سال ها گذشت و منِ نوجوان، لا به لاى صفحاتِ يك كتاب داستان در نوجوانى ام، خواندم كه خارجى ها به صاحبِ اين مو مى گويند "كارت پستال قلبى" شده اى. (چون پيشانى آدم شبيه قسمتِ فوقانىِ نمادِ قلب مى شود.) و باز هم گذشت و منِ جوان، از آدم ها شنيدم كه از آن پيشانى كوچكم كه با آن هفت كوچكتر هم شده است، خوششان مى آيد. يكى مى گفت كه خودش يك مدل است و يكى هم مى گفت كه خيلى كم پيدا مى شود. آرى. حالا باز هم از آن روزها چند سال ديگر گذشته است و من نميدانم كه هنوز هم جوان به حساب مى آيم يا نه، ولى ديگر از آن احساس انزجارِ روزهاى خردسالى ام خبرى نيست. نه براى هفتِ موهايم و نه براى هيچ چيز ديگر. من از يك جايى به بعد كه نميدانم كجا بود، فهميدم كه هرچه انسان هاى ديگر با نظرهاى صريحشان به خورد آدم مى دهند، الزاما خوردنى نيست! بايد گرفت و برانداز كرد و در ٩٠ درصد اوقات هم ريختشان دور.
اما امان از آن نظرهاى تلخ و نيشدارى كه هنوز به برانداز نرسيده، زهرشان را توى رگ هاى مغزمان روان كردند. همانجا ماندند و شدند آينه اى كه هروقت پيش رويش مى ايستاديم و مى پرسيدم كه "اى آينه به من بگو چه كسى از همه زيباتر است؟" مى خنديد و مى گفت مگر فلان حرفِ آن فلان آدم در خاطرت نيست؟
خاطره شدند.
و چه خاطرات تلخى كه شايد تا هيچ وقت هم از سرمان بيرون نروند. حتى با هزار حرف، مدرك، سند و كارت پستال قلبى.
