ویرگول
ورودثبت نام
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)عقلاً دندان پزشکی، قلباً هنر و ادبیات 🍂 (t.me/Paeezname)
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

فرو زمينى ها

پشت ترافيك مانده ايم كه يكدفعه بى مقدمه مى پرسد؛ بنظرت در انتهاى زندگى چيست؟ و جواب مى دهم؛ انتهايش را نمى دانم، اما خود زندگى فقط آن وقت هايى ست كه صرف علايقت كرده اى.

.

.

چند وقتى است كه دوباره افتاده ام روى غلتكِ نوشتن هاى با ربط و بى ربط. و خب اين مسئله، هم يك جنبهء خوب دارد و هم يك جنبهء بد. قسمت خوبِ ماجرا آنجاست كه اين يعنى من دارم به كارى كه علاقه مندم بيشتر بها مى دهم تا به كارى كه مجبورم، و قسمت بد ماجرا اين است كه من دارم به كارى كه مجبورم، كمتر بها مى دهم. خوش به حالِ چند درصدِ اندكى از آدم ها كه در اين مختصات، پى علايقشان را گرفته اند و بعدش هم مدركش را. ما ولى (درصد اعظم جامعه) نيازمند همين نقطه اتصال هاى كوچك و بزرگمان به آسمانيم، تا از شر صاعقه هاى وقت و بى وقتِ زمينى قِسِر در برويم. اصلا انسان نياز دارد كه خيلى هم زمينى نباشد. خاك و هوا هم كه به پاى درخت انجير بريزند، باز جاى خالى نورش مى لنگد.

اما جدا از اين، وقتى كه بيشتر مى نويسم يك معناى ديگر هم مى دهد؛ و آن اين است كه بزرگتر شده ام. چون آدم هرچه بزرگتر مى شود، هرچه بيشتر مى بيند، مى فهمد، كار مى كند، بيشتر دلش مى خواهد كه خستگى هايش را سرِ يك چوب لباسى بيندازد و برود توى جامهء نخى و راحتش.

بزرگتر شده ام و فهميده ام كه موفق شدن يك چوب دستىِ سحرآميز نيست كه به تنِ زندگى بخورد و به آن معنا ببخشد. اصلا بگذار آدمهاى ديگر بدوند و تى بگِ نپتون را براى بشر اختراع كنند، تو اگر دلت با برگِ سبزِ چاى است، بنشين و بگذار تا زمان ميان كبوترهاى سپيدى كه از استكانِ داغت به رقص در مى آيند، دم بكشد.


۹
۶
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)
عقلاً دندان پزشکی، قلباً هنر و ادبیات 🍂 (t.me/Paeezname)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید