مى گويم دلم زيادى گرفته است و مى پرسد از چه. فكر مى كنم. شايد هم اين گرفتگى نيست؛ دل تنگى است.
.
.
دلم تنگ شده است. چه براى آن كودكى هاى دور و چه براى آن زمانى كه تازه مابين بالغين سر و سودايى پيدا كرده بوديم. براى رنگ كردنِ جوراب هاى جابجاى "جاجولِ" كتاب هايمان. براى ذوقِ پوشيدنِ شلوار ورزشى به جاى فرم مدرسه. يا آن تكان خوردنِ تارهاى حنجرهء شادِ گويندهء راديو كه به هزار زحمت از بين ده تا صداى ديگرِ چهارطاقِ درب و داغانِ سرويسمان به ما صبح بخير مى گفت. من اين روزها در بين هر جسم ريز و درشتى يك يادگارى از روزهاى دورِ دور پيدا مى كنم. بوى پياز قرمزِ سرخ شده مرا توى آغوش مادرم مى اندازد و ته ديگ هاى نانْ سنگكى توى آغوش پدر. مى دانيد، اصلاً دلم خواست كه الآن هم كه دارم به سراغ دنياى مجازى مى روم تا از دلتنگى ام بنويسم، دوباره آن صداى خش خشِ مخصوص را موقع وصل شدنم به اين دنيا بشنوم. همان كه هروقت "مودم"هايمان را روشن مى كرديم از ميان سيم و پيچ هاى رايانهء غول پيكرمان بيرون مى زد. انگار كه به زبانِ رباتْ گونه اش به ما خيرمقدم مى گفت و ميانِ خير مقدمش، سرفه اش مى گرفت. همان صدا كه شنيدنش آن روزها برايمان هيجان و تازگى داشت، و اكنون؟
شايد كه يك دلِ تنگ.
