آقاي استيو بِرْنْز عزيز، سلام!
اين يادداشت به مخاطبيت شما نوشته شده است، زيرا در حال حاضر شخص بهتري (و دم دست تري) از شما در دور و برم نميشناسم. چرا اصلا بايد به چنين شخصي نياز داشته باشم؟ جوابش ساده است؛ گوش شنوا! من به يك گوش شنوا نياز دارم كه هرموقع از شبانه روز به حرف هاي من (كه اكثرا تجلياتي از غرغر كردن هاي مختلف هستند) گوش بدهد و چيزي هم نگويد.
چيزي نگويد و من هم در خيال خودم او را مملوء از احساس همدردي، محبت و صبوري تصور كنم.
راستش اگر بخواهم جوابي دريافت كنم ميدانم سراغ چه كساني بايد بروم.
پس همانطور كه اشاره كردم، مهربان و همدردانه، نوشته هاي مرا دنبال كنيد.
ميدانيد، دلم ميخواست الان پشت يك ميز تحرير (در شمايل ميز جروشا ابوت) نشسته بودم و با قلم و مركب اين ها را مينوشتم. ولي متاسفانه توي يك اتاق نسبتا تاريك، در طبقهء دوم يك خانه، مشغول تایپ کردن با سرانگشتانم می باشم.
نشسته ام و گوش هايم منتظرند كسي از پايين اعلام كند وقت رفتن است، تا بروم.
پيش از آنكه تصميم بگيرم بنويسم، به مسئله اي فكر ميكردم. اصلا من كل روز را مشغول فكر كردن هستم؛ به اينكه چه بايد بكنم و چگونه انجامش دهم. (و خب... خيلي امتياز مثبتي هم نيست! حداقل در نصف زمان فكر كردن به يك كار، ميتوانم با انجام دادنش كلكش را بكنم!)
بله. من مملوء از فكرم. يك چاه عميق يا يك درياي كم عمق را نميدانم، اما هرچه كه هستم، عمق دارم.
ده ها نقشه، ده ها آرزو، ده ها مسيرِ نرفته و كارِ تيك نخورده. درواقع، هميشه روال همين بوده است. حداقل از وقتي كه به خاطر دارم. ولي باور بفرماييد با تمام حواس پنجگانه ام (بعضاً حتي با حس ششم نيز) تلاش خودم را براي بهبودش ميكنم.
اما مي دانيد موضوع چيست؟ طعم خوش پيروزي. اين طعم را جديدا نچشيده ام. كارهايم بلند مدت شده اند و به اين زودي ها به بار نمي نشينند. شده ام صاحب شيشه هاي پر از سيري كه قرار است هفت سال ديگر مزه شان كنم.
سخت است ديگر، مگر نه؟
الان كه فكر ميكنم، ميبينم انگار نظرم عوض شده است. كاش شخصيتي حقيقي-حقوقي بوديد و آن طرفِ خط، مركب و قلم را در مي آورديد و برايم پاسخي مي نوشتيد. يا نه، در همان دفترچهء سيمي زرد و كوچك، با آن ماژيك ضخيم و راه راه. حقيقتا حتي دلم براي آن پاكتهاي نامهء قطوري هم كه به دستتان مي رسيد، تنگ شد.
خير. مطمئن شدم. كاش يكي از آن ها مي نوشتيد و برايم پست مي كرديد.
خب... صدايم زدند.
مي روم.
ولي قطعا دوباره باز ميگردم.
ارادتمند؛ دختري غرقِ فكر!
