ویرگول
ورودثبت نام
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)عقلاً دندان پزشکی، قلباً هنر و ادبیات 🍂 (t.me/Paeezname)
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

خرگوشت را قورت بده

مى گويد: مثل آن روزهاى تو شده ام؛ هزار پرونده همزمان در سرم باز است. آه مى كشم. اين بدترين ابهامِ معلوم است.

.

.

روزهايى، شوقِ دويدن داشتم. پرچمِ كوچكى به دستم بود و بر پاى هر قله اى، چه كوچك چه بزرگ، فرو مى بردمش. فتح مى كردم و يك كوهِ نورِ رضايت، غارت. از يك جا به بعد، نه كه شوق كم شود نه، فقط طفلِ رنجِ رسيدن بزرگتر شد. و اين جنينِ رنج از بندِ مقايسه جان مى گرفت. حسِ آنكه در آن طرف همه مشغول درو كردن هستند و تو اينجا سرت گرمِ كاشتن. حسِ آنكه چه اوجِ كمى از زمين گرفته اى و در آن طرف چه دامنه هاى بلندترى، پيداست. از رنجِ آنكه شن هاى كوچكِ ساعت در مشت هاى بازِ همهء خواسته هاى آدم به مساوات تقسيم نمى شود. و چه بسا، رنجِ ريختن اين خرده شن هاى ارزشمند از بين انگشتانِ لرزانِ كسى و به هدر رفتنشان. آنقدر كه مى دويدى، نمى رسى و راضى نمى شوى و بعد از رسيدن، آنقدر كه لازم است، راضى نمى مانى. و من، يك روزى و از روى يك قله اى، زندگى را در رهاكردنِ زندگىِ خرگوش وار حس كردم. حس كردم موفق كسى ست كه مثل يك لاك پشتِ كوچك، آرام مى رود، در هر قدمش سبزه و سنگريزه را حس مى كند، و نهايتا، سرش در لاكِ كوچكِ خودش است. كسى كه خسته نمى ماند، از دست نمى دهد، و به نمايش نمى گذارد. اينجا، هركس در زمين خودش، به وقت خودش، و براى طلاى خودش مى دود. ما فقط رقيب هاى ديروزِ خودمانيم. فقط اى كاش كه اين عرصهء رقابت را بر خودمان تنگ نكنيم.


۶
۰
سارا - پ (پاییز)
سارا - پ (پاییز)
عقلاً دندان پزشکی، قلباً هنر و ادبیات 🍂 (t.me/Paeezname)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید