مى گويد؛ هرروز برايت يك تصوير ميفرستم و تو درباره اش هرچه به ذهنت مى رسد، بنويس. با كمى تعجب و اندكى فكر، ميپذيرم.
.
.
روى عكس ضربه اى ميزنم. تا پيكسل هاى تارِ تصوير كم كم شكل و شمايلى به خودشان بگيرند، ضربان قلبم كمى بالاتر ميرود. زير پوست ساعدم نبضم را حس ميكنم. آخر ميدانيد، مواجهه با ناشناخته ها، هميشه در وهلهء اول من را ميترساند. تصوير كامل شد و من از بين تمام جزئيات، به آن دو دست كوچك خيره شدم. خودِ كوچكم از انتهاى آخرين خيابان هاى خاطراتِ ذهنم، بند كفش هايش را بست و شروع به دويدن كرد. آنقدر دويد تا رسيد به پشت عنبيه هايم. مى ديدمش؛ كودكى ام را. مادرم كلوچه درست ميكرد و پس از آن كه قالبْ زنى با انتهاى گردِ فنجان هاى چاى تمام ميشد، آن خميرهاى باريكِ مانده را به من ميداد تا براى خودم يك كلوچهء شخصى سازى شده بسازم. گاهى دختركى را شكل ميدادم و گاهى قلبى كوچك. بعضى روزها گلى چهارپر و روزهايى ديگر يك قاب خالىِ عكس. خلاصه هربار يك مهمان ناخوانده و جديد را، راهىِ آن اتاقك تاريك و داغِ فر ميكردم.
دلم ميگيرد. هميشه، هروقت ياد كودكى ام مى افتم، چيزى در دلم فشرده ميشود. انگار اسفنج دلم را كسى فشار ميدهد و از بين سلولهايش غمى سيال، جارى ميشود. آب بر ميدارد خانه هاى دلم را. آن دخترِ كودكى هايم هنوز در من زنده است. ميبينمش و دوستش دارم. ولى غصه ام بابت هر طرحواره اى ست كه دست روزگار، در سبدِ تقديرم از همان روزها، انداخته است. اينكه روزگارى در انتظار تاييد براى تشويق بود و اكنون كمالگرايى تمام و كمال است. روزى از آغوشى محكم به دور بود و اكنون ابراز حس هايش برايش سخت.
از بيرون صداى ماشينى مى آيد و من هم به خودم. يك بار ديگر، در عكس، كودكى ام را به آغوش ميكشم، و دوباره به انتهاى آخرين خيابان هاى ذهنم ميفرستمش.
