در ميان نوار باريك نور، غبار مى رقصيد. شب از تاريكىِ خود جدا شده و اولين نشانه هاى صبح، فرشِ خانه را روشن كرده بود. ولي صبحِ چندمين روز؟ نمى دانست.
عينكش را با پشت دست بالا مى دهد و چشمانش را كمى تنگ مى كند. "حتما امروز مى رسد.. شايد ظهر بيايد و شايد عصر. نمى دانم. ولى ديگر امروز مى رسد. مى روم و اين لباس را تنِ دلتنگى ام مى كنم. ببيند خوشحال مى شود؛ از اين لباس و از منى كه هميشه دوستش داشته ام.. ولى.. اى واى! نكند زودتر برسد!"
اين صدا، نجواى دختركش بود. دختركى كه بر روى صندلى ذهنش تاب ميخورد. دوباره عينكش را بالا داد، كمى انگشتانش را خم و راست كرد و كوك هاى بعدى را سريعتر زد.
تنها بود. تنها و كمى آنطرف ترش، در كنج، يك آينه. تصوير زن، انگار تنها حياتِ ديگرى بود كه در اين خانه خودنمايى مى كرد. تصوير،ولى سرش بالا بود. زن را مينگريست؛ صاحبش را. عينكش را برداشته و با دو چشم خيس نگاهش مى كرد. غبارِ رقصان، روى آينه را گرفته بود و غبارى لرزان، درون زن را. تصوير آه كشيد. سالها بود كه صاحبش به انتظار كسى نامعلوم آنجا مى نشست، هرروز ظرف كوچكى را براى ميهمانانِ در راه مانده اش پر از سيب مى كرد، به اين رداى قرمز سوزن مى زد و به زخم كهنهء انگشتش، چسب تازه اى. از آن روز كه تصوير در آن كنج تنها مانده بود، تا كنون، رنگ از چهرهء گيسوانِ سياهش پريده بود. او، آنجا بود، و در انتظار ميزبانى كه كمى آنطرف تر نشسته است. و زن، آن طرف، در انتظار ميهمانى كه از ذهنش نرفته است.
