مى گويد هنوز هم اذيتت مى كند؟ و جواب مى دهم تقريبا هربار كه به يادش مى افتم.
.
.
از سرصبح كه داستان "زادگاه" هوشنگ مرادى كرمانى را خوانده ام، حالم يكجور عجيبى است. يكجور عجيبى خراب. داستان، حدودا پنج صفحه بود و با هر صفحه اش يكى از حواس پنجگانهء مرا درگير خود كرد. درگير يك حال عجيب و خراب. ماجرا دربارهء يك جوجهء كوچك بود كه رفت توى يخچال، و بعد صاحبش اشتباهى درش را بست و اين ماند لاى زرشك ها و يخ زد. شايد بگوييد كه خب زور اين جوجه براى چند ساعت حال كسى را خراب كردن زيادى كم است. اما چيزى كه قلب مرا از صبح مچاله كرده است، نه پنجهء كوچك آن جوجه، كه جزئيات ريز و درشتِ دست يخ زده اش بود. آن احساس تنهايى، سرما، حبس شدن و ده چيز ديگر كه روى كاغذ مانند يك تاتر تلخ به نمايش در آمد و دست آخر هم پيرزن درب يخچال را بست و رومئو چشم هايش را.
مى دانيد، اصلا به گمان من كل ماجرا همين است. شايد كه قدرت همدردى و ادراك آدم ها از هم، به همين تجسم هايشان ربط داشته باشد. به همين كه وقتى به يك نفر بگويى قلبت شكسته است، فقط اين سه واژه را ببيند يا هزار واژهء پشت سر آن را. و شايد به همين خاطر است كه مى توان براى بار دهم به يك اتفاق تلخ فكر كرد و براى بار دهم اما به كيفيت بار اول، غصه خورد. چون ما آن اتفاق را، با تك تك جزئياتش، زندگى كرده ايم. و درك، يعنى كه كسى بتواند بفهمد تو فقط شاهدِ دورى از كلياتِ يك رخدادِ تلخ نبوده اى. تو آن اتفاق نيستى، تو آن "اتفاقِ زيسته" اى. روى صحنه. و بازيگر نقش اول. نه تماشاگرى در آن پايين كه از ميانهء اجرا به صفِ صندلى ها پيوسته است.
جزئيات، كار دست آدم مى دهد.
و خب، خوش به حال هركس كه مى تواند برود دست كسى را بكشد، و بگويد بنشين و ببين كه من حالم براى يك جوجه خراب است!
