ديشب در خيابان آينه اي ديدم. به قصد درست كردن شال و موهايم به سمتش رفتم كه ناگهان متوجه شدم رويش نوشته اي حكاكي كرده اند؛ "از آينه بپرس نام نجات دهنده ات را". ديگر به موهايم نگاه نكردم و خودم را مرتب. مستقيم به چشم هايم خيره شدم.
.
.
امشب، مقابل آينهء نصب شده روى كتابخانه ام ايستاده ام. به خودم نگاه مى كنم؛ به اين چهرهء بيست و چندساله با تمام نقايصش. به اين چهره با تمام جزئيات خوب و بد و ذاتى اش. چشم هايم، يادم نمى آيد آخرين بارى كه بارانى نشدند كى بود. مى بارند. اين روزها برخلاف شهر، خاكِ دلِ من هميشه مرطوب است. مى بارم و اميد دارم كه روزى قد كشيدنِ جوانه هاى سبز ماحصلش را در دلم ببينم. قطرهء اشكى، خط كمرنگى روى صورتم مى كشد. تا روى چانه ام پايين مى آيد و همانجا مي ايستد. به پرتگاه رسيده است و قصدِ پريدن ندارد. نگاه مى كنم. دلم مى خواهد به كودكى ام برگردم. به همان روزهايى كه فقط عكس هايش را ديدم تا شناختمشان. وگرنه چيزى از خودم در خاطره ام نيست.اصلا كاش آدم با خودِ كوچكش هم روزى در يك دنياى ديگر مواجه مى شد. اگر ميديدمش، محكم، محححكم، در آغوشم ميفشردمش و تمام اين اشك ها را روى پيراهن نرم و كوچك او مى ريختم. مى گفتم كه دوستت دارم براى تمام روزهاى سختِ پيش رويت. دوستت دارم و كاش توان محافظت از تو را بيشتر داشتم.. ولى زمانه هميشه به آدم هاى كم تجربه سخت تر مى گيرد. دوستت دارم و... . مى دانيد. فكر مى كنم كه او بهتر از همه مرا درك مى كند.
صورتم پر از خطوط جديد اشك شده است. با كف دست هايم، خودم اشك هايم را پاك مى كنم و يك آه عميق مى كشم. طورى كه جدارهء تمام كيسه هاى هوايى شش هايم، روى هم بخوابند. كف دست هايم را به پيراهنم ميمالم و مى نشينم پشت ميزم. صفحهء گوشى ام را باز مى كنم و در سكوتى كه نه صداى تق تقِ خوردنِ كليدِ واج ها به گوش مى رسد و نه صداى كشيده شدن خودكار روى كاغذ، مى آيم اينجا تا بنويسم؛ ديشب در خيابان آينه اى ديدم...
