مى گويد هروقت كه مى آيى باران را هم دنبال خودت مى كشانى.
مى خندم. اى كاش يك ابر دنباله دار داشتم.
.
.
آسمان، چند روزى ست كه انگار متعلق به اين شهر نيست. از قصه ها اشتباهى آمده است. شايد هم صبر خدا تمام شده و به فرشته هايش دستور داده كه برويد و مردم اين شهر را از شرِ خودشان نجات دهيد. انگار كه هر قطرهء باران يك فرشتهء كوچك نجات باشد؛ مى خورد بر سر و شانهء هركس كه در دلش گره افتاده است. گره از چهره اش باز مى شود؛ خنده مى آيد. بو مى كشد. همه چيز بوى خاك باران خورده مى دهد. حتى آن پيكانِ سفيدِ سالخورده در كنج خيابان. و قطرهء كوچك آب به نداى غبارآلودِ "مرا بشوييد" كه بر تن هر جسم و دل هر تن افتاده است جواب مى دهد. غبار مى شويد؛ از روى صندوق خاطرات و شيشهء آرزوها. شفاف مى شود. و دوباره چشم آدم به انعكاس روياى در بندِ خودش مى افتد. سر ذوق مى آيد. اميد جوانه اى مى شود؛ توى رگهايش قد مى كشد.
اصلا مى دانيد، اى كاش هركس يك ابرِ خانگى داشت. آن را به نخى مى بست و به دنبال خودش مى كشيد. هركجا خسته مى شد، گرد غم بر دلش مى رسيد، ابرِ كوچك قطره مى شد؛ رعد مى زد؛ مى چكيد. شايد اينطور عمر غم كوتاهتر مى شد. آدميزاد، آدمى خوشحالتر مى شد.
