مى گويد: فكرت حسابى مشغول است. كمى براى خودت وقت بگذار. به مسكِن هايت رجوع كن، به نوشتن.
نفس عميقى مى كشم.
.
.
آسمانِ شهر را غبار گرفته است. آنقدر كه روى خورشيد را پوشانده. چشم هايم را مى بندم. و تصور مى كنم كه چون هوا ابرى است، اينطور شده. تصور مى كنم پاييز است. و در تصورم، از تصورم، جان مى گيرم.
اين دفعه از نوشتن، قصدِ رساندنِ مفهومى به خصوص را ندارم. درددل نمى كنم و سفرهء دلم بسته است. مى نويسم و قصدم فقط اين است كه هرچه سنگِ واژه، سدِ مسيرِ رگهايم شده است، كنار بزنم. هرچه پشت پلك هايم انباشته و هرچه روى تارهاى گلويم تارِ اضافه تنيده است. خون، زير انگشتانِ دستم بدود و اشك روى پوستم و صدا در هواى اطرافم. مى نويسم چون غمى گنگ و ناشناخته، سيارك وار به دور قلبم مى چرخد. و من دستم از مدار آن كوتاه است. به نظاره اش مى نشينم. خورشيد روزهايم روى آن مى تابد و آنچه به من مى رسد،بازتابى از اوست. غم، انگار كه در روشنايى روزهايم حل شده است. من، خواسته هايى از اين دنيا دارم و خواسته هايم از من، صبرى. مى ترسم. مى ترسم كه قامتِ صبرِ من، روزى برسد كه ديگر به بلنداى آرزو نباشد. مى ترسم دل به دريا بزنم تا از سياهى ها عبور كنم و سياهچاله اى مرا به درون خودش بكشد. مى ترسم آن دست سپيدى كه شاخه گلى برايت مى چيند، آن صداى آبى رنگى كه در گوش تو نجوا مى كند و آن چشم هاى سبزى كه تو را تماماً تحسين، به اين ايستگاهِ كوچكِ من پاى نگذارد. كسى كه تو را در قطرات باران ببيند و در ضربات باران، بشنود. پاى طاقچهء حوصله ات شمعدانى بگذارد و بداند كه تو حتى از تصور پاييز هم، قد مى كشى. مى ترسم كه ريل هاى اين ايستگاه، خزشِ چرخ هاى هيچ قطارى را لمس نكند.
چشم هايم را باز مى كنم و به خودم مى آيم. و به خودم كه مى آيم، چشمم به سفره اى مى افتد كه در كنجِ اتاقِ دلم، دوباره، باز شده است.
