کاش میتوانستم برگردم به آن دخترِ گذشته و به او بگویم:
نگران نباش… همهچیز خوب میشود. هر سختیای بالاخره میگذرد.
یک روز میرسی به آن آرامشی که میخواستی؛ آرامشی که شاید یادت نمیآید روزی برای داشتنش، از خدا و زمانه گدایی میکردی.
کاش میتوانستم به او بگویم: به خودت افتخار کن. تو خوب هستی. خودت را دوست داشته باش؛ تو لایق محبت، حتی محبتِ خودت، هستی.
مهارتهایت را قویتر کن، هنری یاد بگیر، زبانت را تقویت کن، برای خودت ارزش قائل باش و از خودت عقب نمان.
و مهمتر از همه، مطمئن باش زندگی آرامتر میشود. تو از خیلی چیزهایی که امروز برایشان نگران هستی، عبور خواهی کرد.
اما حالا که اینجا ایستادهام، کاش میتوانستم به دخترِ امروز هم چیزی بگویم:
گاهی به خودت یادآوری کن که چقدر راه آمدهای…
این روزها، همین زندگی، همین آرامش، همین چیزهایی که شاید برایت عادی شدهاند، روزی آرزوی همان دخترِ گذشته بودند.
تو امروز در جایی ایستادهای که یک روز فقط آرزو میکردی به آن برسی.
هر بار که یکی از آن آرزوها تیک میخورد، با خودت میگویی: «چرا اینهمه استرس داشتم؟ چرا برای کاری که میتوانستم از پسش بربیایم، به خودم اعتماد نکردم؟»
پس اگر هنوز آرزوهای دیگری داری، داشته باش… اما وسطِ دویدن برای رسیدن به فردا، امروزت را فراموش نکن.
زندگی امروز شاید برای تو تبدیل به یک روتین شده باشد، اما یادت باشد: همین روتین، همین آرامش، همین روزهای معمولی، روزی آرزوی تو بودند.
و اگر قرار بود دریچهای به روی دخترِ گذشته باز شود و فقط سی ثانیه به زندگی امروزت نگاه کند، شاید میفهمید که کمتر باید غصه بخورد.
میدید که سختیها هنوز هستند، اما دیگر آن دخترِ نگرانِ گذشته نیست.و شاید فقط به دخترِ آینده نگاه میکرد و با لبخند میگفت:
«ما بالاخره تونستیم.»
#دلنوشته_مریدا