به واسطه شغلم، در دورهای در خصوص تحلیل ریشهای علل خرابی ها (RCA) شرکت کردم. در این دوره به جملهی مهمی اشاره شد که پیشتر هم اون رو شنیده بودم.
در سال 1970 کارخانه Union carbide India limited تاسيس ميشه. محصول کارخانه سم دفع آفات (Sevin) بوده. در سالهای ابتدایی شرایط نگهداری و تعمیرات کارخانه در وضعیت مناسبی قرار دارد. در سال 1983 به عیبی در مخازن ذخیرهسازی Sevin اشاره میشه اما هیچ اقدام اثربخشی در این زمینه انجام نمیشود.
یک سال قبل از وقوع حادثه: گیجهای نشاندهنده فشار و دمای مخازن دچار عیب می شود.
یک ماه قبل از حادثه: یکی از اپراتورهای کارخانه گزارش میدهد که یکی از مخازن حاوی Sevin مشکوک به وجود نشت در بدنه است. اما مجددا اقدامی انجام نمیشود.
یک روز مانده به حادثه: کارگران مشغول به نظافت فراموش میکنند که درپوش مسیر ورود آب به کانال فاضلاب را بگذارند. گل و لای ناشی حاصل از شستوشو به داخل مسیر فاضلاب رفته و مسیر مسدود میشود. به دلیل مسدود شدن مسیر آب به داخل کارخانه سرازیر میشود و به محل مخازن اشاره شده میرسد.
آب با ماده نشتی حاصل از یکی از مخازن تماس پیدا كرده و واکنش شیمیایی میدهد. واکنش شیمیایی باعث گرمایش محیط و افزایش فشار در مخزن میشود. به دلیل افزایش فشار Safety valve فعال شده و 27 تن گاز در هوای آزاد رها میشود. باد نیز گاز را به سمت شهر Bhopal میبرد. احتمالا میتونید حدس بزنید که بعدش چه فاجعهای رخ داده.
مرگ 3800 نفر از مردم شهر، مرگ 15000 نفر به دلیل عوارض ناشی از تنفس گاز در ماههای بعد، هزاران نفر بینایی خود را از دست دادند، کارخانه برای همیشه تعطیل شد!

همینطور که داشتم به مباحث کلاس گوش میدادم یهو یاد ارتباطاتمون افتادم. اینکه چقدر نیاز به نگهداری دارند. مثل این حادثه اگر نشانههای مشکل و آلارمها رو در روابط و دوستیهامون در نظر نگیریم و یا اقداماتمون رو به تعویق بندازیم چه عواقبی رو میتونه به دنبال داشته باشه!