در زندگی هرکدام از ما چیزهایی هست؛ حتی اندک و کوچک که دیگران ندارند، یا حواسشان نیست! بیا برای همان اندکها، به خاطر همان کوچکها لبخند بزنیم :).
بعد از خوندن این جمله، یاد آلن در کتاب مغازه خودکشی افتادم. بعد از معرفی کتاب مغازه خودکشی توسط دوستان ویرگولی، نهایتا فایل صوتی این کتاب رو در طاقچه شنیدم. مغازه خودکشی داستانیه که نکات قابل تاملی در خصوص مرگ، زندگی و رویکرد هرکدام از ما به آن را مطرح میکنه.
در این کتاب خانواده تواچ یک فروشگاه با انواع ابزارهای خودکشی را مدیریت میکنند. آنها دلال مرگ هستند و تلاش زيادی برای سياه ديدن و نشان دادن زندگی به خود و ديگران دارند! اما فرزند کوچکِ خانواده نسبت به سایر اعضا متفاوته. موهبتهای کوچک زندگی رو میبینه، از آنها لذت میبره و برای حال خوب سایر آدمها تلاش میکنه.

جمله اول متن رو که خوندم یاد این عبارت افتادم. اینکه توجه و مرور اتفاقات هرچند کوچک که حالمون رو یه روزی خوش کرده و یا حالمون رو خوب میکنه، چطور میتونه کمک کنه تا به تلاش در راه زندگی ادامه بدیم و امیدوار باشیم.
تجربه خودم در لحظههای تاریک اینطور بوده که ذهن ناخواسته شروع به پاک کردن و یا نادیده گرفتن لحظات خوب و اثرات مثبت ما در زندگی خودمون و اطرافیانمون میکنه. مثل حالی که جورج (شخصيت اول فیلم Its a wonderful life) در بخشی از فیلم پیدا میکنه و نهایتا با مرور تعدادی اتفاق، مجدد ارزش زندگی براش نمایان میشه.
ديالوگی از فیلم:
کلارنس خطاب به جورج: “همهی مسافران آن قطار مردند! هری آنجا نبود که به دادشان برسد، زیرا تو آنجا نبودی که هری را نجات بدهی! میبینی جورج، تو واقعاً زندگی شگفت انگیزی داشتهای. نمی بینی چه اشتباهی است اگر دورش بیندازی؟”
