آنچه گذشت...

روزهای ابتدایی اسفند بود که خبر شیوع کرونا در ایران مطرح شد. کسب و کارها رو به دورکاری آوردند و بعضی از محیط‌های کاری تعطیل شدند. ترس ناشی از ابتلا و عدم قطعیت زمان پایان بیماری باعث شد تا همه ما حال متفاوتی را در این روزهای کمتر معمولی تجربه کنیم.

بیماری کرونا که احتمالا خیلی از ما و اطرافیانمون درگیر آن شدیم، سبب کاهش سرعت جهان گردید. این سکون همه ما را، خواسته یا ناخواسته در مواجه با چالش‌های سبکِ زندگی جدید و هم زیستی با کرونا قرار داد. در نتیجه رویدادها و اتفاقاتی را تجربه کردیم که پیش از این در نظرمان نبود.

دید و بازدیدهای کرونایی با تماس تصویریِ نرم افزارهای تلفن همراه، جلسات و پیگیری مسائل کاری در خانه، یادگیری زبان به صورت آنلاین و شرکت در دوره‌های مختلفی که به واسطه این بیماری مقدور شده بود! همگی تغییراتی بود که با حضور کرونا ایجاد شد.

تجربه‌های جدید

با کاهش ساعتِ کاری، زمانِ لازم جهت رسیدن به کارهای به تعویق افتاده و لذت‌هایی که نیاز به یک درنگ برای شروع داشت، ايجاد شد. در اولین گام، شروع به شنیدن پادکست‌هایی که مدت ها در آن مشترک (subscribe) شده بودم، کردم. اپیزودهای جامانده از چنل بی، بی پلاس و شنیدن پادکست‌های جدیدی چون رادیو راه و مجموعه برنامه‌های کتاب باز در اپلیکیشن کست باکس (Castbox).

شنیدن پادکست سفر محتوا، به خصوص اپیزود "بررسی کاربردی استراتژی محتوا در ویرگول" باعث شد تا در نهایت، بعد از مدت طولانیِ توصیه‌ی دوستان متممی و وسوسه‌ی ایجاد شده در حین مطالعه‌ی درس چالش نگارش، برگی جديد از تجربه‌های زندگی، در ویرگول برای من آغاز شود. متن‌هایی که پس از طوفان فکری در بخش نوت تلفن همراهم به پیش نویس‌ها اضافه می‌شد تا روزی با شما به اشتراک گذاشته شود.

در گام بعد، جهت گذران مفید این دوران به سراغ یادگیری رفتم. وجود پلتفرم های یادگیری آنلاین (1، 2)، دوره‌های رایگان و تخفیف‌ها، کمک کرد تا عده‌ی زیادی با گذراندن آن‌ها، مهارت‌های خودشون را برای جهان پسا کرونا تقویت کنند.

یکی از دوره‌های جذابی که در راستای لیست آرزوهام در اون شرکت کردم وبینار شفق قطبی بود که توسط محمد جواد ترابی برگزار شد. در این وبینار در خصوص آسمان و پدیدار شدن شفق قطبی، مکان‌یابی جهت دیدن شفق، لوازم مورد نیاز جهت عکاسی، پوشاک لازم سفر و جزئیات دیگری صحبت شد.

یکی دیگر از دوره‌هایی که به واسطه رشته تحصیلی و شغلم علاقه‌مند به گذراندن آن بودم، اما فرصت مناسب جهت حضور در تهران برایم فراهم نمی‌شد، دوره PRINCE2 Foundation بود. با ادامه‌دار شدن پاندمی، این دوره در بستر اینترنت ارائه شد و توانستم علاوه بر حضور در دوره، به صورت آنلاین در آزمون بین المللی آن هم شرکت کرده و مدرک آن را نیز اخذ کنم. این دوره شروعی بود بر نوشتن مطالبی در ویرگول، که در آن ها به درس آموخته های حاصل از استانداردهای مدیریت پروژه پرداختم. (1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8)

در ادامه روزهای متفاوت کرونایی و در راستای یادگیری مطالب جدید سراغ یادگیری زبان رفتم.

مهر 1398 بود که توسط یکی از دوستانم برای اولین بار در کلاس زبان ترکی به عنوان مهمان شرکت کردم. برای من که از کودکی تنها زبان خارجی که با یادگیری آن مواجه شده بودم انگلیسی بود تجربه متفاوتی بود و همان روز در اینستاگرامم نوشتم، نیازمند چالش یادگیری زبان هستم!

به دلیل قرنطینه و تعطیلی مراکز آموزشی، دوره های موسسات به فضای اینترنت راه پیدا کرد و فرصتی شد تا مجدد به یادگیری و یادآوری زبان بپردازم. وجود نرم افزارهای یادگیری زبان مثل دولینگو (Duolingo) و امکان رقابت در یادگیری با دوستان، تاثیر زیادی در پیگیری مداوم در این راه داشت.

تاملات پاییزی و تداکس تهران دو رویداد دیگری بود که به علت این پاندمی به صورت آنلاین شکل گرفت و فرصت پیوستن به آن‌ها با وجود تلفن همراه و لپ تاپ فراهم شد.

تاملات یک دوره تکنولوژی محور بود! دوره با فراخوانی در اینستاگرام آغاز شد، با گوگل شیت، هماهنگیِ زمان برگزاری جلسات اتفاق افتاد، گروه تاملات در دیسکورد (Discord) شکل گرفت، جلسات در دیسکورد و گوگل میت (Meet) برگزار و تمریناتی که در بستر وب (ویرگول، لینکدین و اینستاگرام) منتشر شد.

در اینجا، به خلاصه ای از جلسات تاملات (یک، دو، سه، چهار، پنج، شش و هفت) پرداختم.

در مورد تد و یادگیری از آن قبل‌تر هم صحبت کردم و در پست‌های مختلفی درس آموخته‌هام از تد را معرفی و پیشنهاد کردم. در تاریخ 99/09/07 (27 نوامبر) تداکس تهران رویدادی با عنوان بی‌باک را به صورت آنلاین برگزار کرد که برای من یکی از بهترین تجربه ی رویدادهای آنلاین بود.

از هرچه می رود سخن دوست خوشتر است .......... پیغام آشنا نفس روح پرور است (سعدی غزل 63)

از حدود هفت سالگی ورزش کردن و در دوره نوجوانی پیگیری رویدادهای ورزشی بخش مهم و لذت بخشی از زندگی من بوده. روزهای ابتدایی کرونا که شرایط قرنطینه در شهرهای بزرگ به وجود آمد، به چالشی که توسط دوستانم شکل گرفته بود، دعوت شدم. یکی از بخش های چالش، تعیین یک تمرین از نرم افزار Nike Training و انجام آن بود که هیجان و انگیزه فراوانی در اعضای گروه و خانواده هایشان ایجاد شد.

همچنین حدودا یک سال پیش، به طور خاص (چون پیش از این هم تجربه دویدن داشتم اما هدف خود دویدن نبود) شروع به دویدن کردم. با نظر مربی ام، قرار شد تا در زمان های خلوت به ساحل بروم و طبق برنامه تمریناتم را ادامه بدهم . به واسطه مطالعه کتاب با جعبه بازی کن تصمیم گرفتم تا آغازگر یک چالش جدید باشم. بنابراین با موبایلم تصویری از هر جلسه تمرین ثبت کردم. این مسئله دلیلی شد تا برای گرفتن عکس‌های بهتر، با تعدادی تکنیک و نکات عکاسی آشنا بشم و همچنین بهتر به محیط اطرافم نگاه کنم.

بی خوابی

با توجه به تعطیلات نوروزی، کرونا و استرس‌های شکل گرفته در این دوران، در بازه‌ای درگیر مشکل بی‌خوابی و کیفیت پایین خواب شدم. به پیشنهاد دوستانم از طریق یوتیوب و همچنین نرم افزار Headspace مدیتیشن پیش از خواب رو امتحان کردم، که در بازگشت کیفیت خوابم بسیار تاثیرگذار بود. در سکوت و تاریکی اتاق، هدفون رو در گوشم می گذاشتم و به توضیحات Eva گوش می‌دادم. (شما می‌تونید از بین سه مدرس دوره صدای یکی رو انتخاب کنید)

و اما اعتیاد...

پاندمی کرونا و درنگ پیش آمده باعث شد تا بیش از پیش به تلفن‌های همراه و گجت ها وابسته شویم و ترس از دست دادن (فومو) را دائما تجربه کنیم.

در این جهان پر از هیاهو، لازمِ گاهی کناره بگیریم و در خلوت خودمون باشیم. نرم افزارهای مختلفی برای این مسئله در نظر گرفته شده که در گوشی من بخشی با عنوان Focus mode دیده شده تا گاهی از این دنیای مجازی که بخش زیادی از زندگی من رو شامل میشه جدا بشم و لحظاتی رو با خودم سپری کنم.

این روزها با تغییرات و محدودیت‌هایی که به واسطه بیماری کرونا ایجاد شد، شرایط ارتباط با محیط پیرامون و آدم ها تغییر کرد. برای خیلی از ما مخصوصا در روزهای ابتدایی این تغییرات سخت و غیرقابل پذیرش بود. وجود راه های ارتباطی که توسط تکنولوژی ایجاد شده است، کمک کرد تا این روزها، در برابر تغییرات پیش آمده راحت تر تاب بیاریم و سعی کنیم تا با عواطف و احساساتمون کنار بیایم و به روند عادی زندگی برگردیم.

کرونا در عین همه بدی‌ها و سختی‌هایی که داشت، موجب شد تا تکنولوژی رو با آغوش بازتری بپذیریم و جهان بی مرزی را تجربه کنیم! همچنین امکان این مسئله را فراهم کرد تا بیشتر با ابزارهای تلفن همراه و گجت ها آشنا بشیم و استفاده مفیدتری از آن ها داشته باشیم.

راستی کاش این رو هم داشتی

در پایان، ویژگی که امیدوارم به تلفن های همراه اضافه بشه. انتقال بو هست! بله، بو! چه کسی فکرش رو می کرد روزی بشه مکالمه تصویری داشته باشیم یا صدامون رو برای کسی ارسال کنیم؟!

#روایتگرباش