چند وقت پیش در لینکدین آقای دیداد متن زیر رو خوندم که خیلی برام جالب بود. در نتیجه به پیش‌نویس‌ها منتقلش کردم تا با شما هم اون رو به اشتراک بگذارم.
مغز آدمی جایگاه جریان‌های مداوم الکتریکی است. هرگونه جریان الکتریکی تولید کننده‌ی میدانی مغناطیسی حول خود است. یک میدان مغناطیسی محل رفت و آمد امواج الکترومغناطیسی است و هر موج الکترومغناطیسی در خود، ذره‌ای دارد. ذره‌ای که نام آن را فوتون می‌گذاریم.
فوتون‌های حول مغز ما با احتمال بالایی در کله‌ی ما و با احتمال کمتری در هر جای دیگری حضور دارند. هر موج یک فرکانس ویژه دارد. هر فرکانسی ضربدر ثابت پلانک انرژی خاصی تولید می‌کند و این انرژی با گسیل این ذرات در ارتباط تنگاتنگ است و احتمال وجود ذرات فکر را در نقاط دیگری به غیر از کاسه‌ی مغز ما افزایش و کاهش می‌دهد.
من در حال حاضر مشغول فکر کردن به فرد خاصی هستم. این فکرِ من را می‌توان بشکل ذره‌ای نیز تبیین کرد. ذرات این فکر در همه جا پخش هستند، حتی در کله‌ی همان فردی که من در لحظه بدآن فکر می‌کنم. البته این ذرات ضعیف‌تر از آنند که وضع جریانات الکتریکی مغز وی را به شکلی رقم بزنند که او نیز به یاد من افتد اما شاید در طولانی مدت با اثر آشوب کوانتومی منتهی به این مسئله شوند.
نکند که ذره‌ی فکر من در مغز او آشوبی را رقم می‌زند که در طولانی مدت نحوه‌ی فکر او را نسبت به من تغییر دهد. این ایجابات فیزیک کوانتوم آدمی را به یاد فیلم‌های علمی–تخیلی می‌اندازد. علم قرار است که به تخیل بشری واقعیت بخشد و اینکه فکر من چگونه فکر کسی دیگری را تحت تاثیر قرار می‌دهد، جزء اولین تخیل‌هایی است که می‌بایست در رابطه با وضعیت واقعی‌اش جُستار شود.
