امروز، ۱۹/۱۰/۱۴۰۰.
در حال یادگیری HTML. یکم سخت به نظر میاد چون نمیتونم زمان بیشتری براش بذارم. این رو هم باید در نظر گرفت که کلا یک هفتست با عنوان‌های فرانت و بک اشنا شدم و تصمیم گرفتم یادشون بگیرم. کم کم درست میشه، فقط به قول معروف باید ندونستن رو تاب بیارم.
پروژه مبانی برنامه نویسی رو تا فاز دوم جلو بردم. خود دراوردن الگوریتم و نوشتن کد ابدا سخت نیست. کار گروهیه که سخته. مخصوصا اگر یکی نخواد بشنوه. تا اینجای کد رو من زدم. سخت نبود، اینکه کار دو یا سه نفر رو انجام بدم سخت نبود اما اینکه هی اورد دادن‌های یکی رو در کنار این‌ها بشنوم و هر دفعه بخوام قانعش کنم و کلی وقت صرف فهموندن چیزهای الکی بهش بکنم اذیتم می‌کنه. جدای از اینکه اعصاب خورد کنه، وقت و انرژیم رو هم می‌گیره. اما نباید بذارم همچین چیزی حالم رو بگیره و اذیتم کنه.
در حال خوندن ایکیگای. خوندنش باعث شده به این فکر کنم که شاید من هم بیشتر به معنا درمانی نیاز دارم تا به روان درمانی. شاید توی زندگی من معناست که گم شده و برای همین دیگه تمایلی بهش ندارم. لطفا معنا رو به من برگردون.
درست کردن مایند مپ سارا باعث شد ببینم که زندگی من از چندین بخش مختلف تشکیل شده که فقط یکی از اون‌ها دانشگاست. ولی من یه جوری رفتار می‌کنم انگار که دانشگاه تمام منه و من بدون اون وجود نخواهم داشت. و شاید برای همینه که انقدر استرس و اضطراب داشتم.
میگم اضطراب داشتم چون الان به مراتب کمتر شده. شاید چون دارم میرم پیش روان‌شناس، شاید هم چون متوجه شدم توی رشته‌ی کامپیوتر، دانشگاه و معدل در درجه‌ی پایین‌تری از مهارت قرار دارن.
اما در کنار اینکه تصمیم گرفتم روزهامو به خاطر ترس از نمره‌ی درس‌ها سیاه نکنم، این رو هم متوجه شدم که دانشگاهی که توش درس می‌خونم یک مکتب عالی برای یادگرفتنه. مکتبی که سطح علمی بالایی داره، رایگانه و استادها و حل تمرین‌هایی داره که وقتشون رو میذارن تا تو یاد بگیری. برای همین تصمیم گرفتم نهایت استفاده رو برای کسب مهارت ازش ببرم. در این صورت نمره جایی در زندگیم نخواهد داشت که بخواد انقدر زیاد اذیتم کنه. من قرار نیست با نمره‌ی معادلات دیفرانسیل یا ازمایشگاه فیزیک ۲ جایی به عنوان برنامه نویس استخدام بشم، من قراره با مهارت‌های برنامه‌نویسیم کار کنم.
باید در هفته چندبار برای خودم نامه بنویسم با این مضمون که " اگر سارا می‌خواست با خودش مهربون باشه و مهربون صحبت کنه چی می‌گفت؟ " ... چقدر با خودم بد تا کردم که الان اینجوری شدم؟ :)... اشکالی نداره، مهم اینه که متوجهش شدم و سعی دارم تغییرش بدم. تغییر می‌کنه اما فکر می‌کنم زمان نیاز داره.
یک سال پیش تصمیم گرفتم که تنها باشم و تنهایی رو تجربه کنم. بفهمم وقتی به هیچ کس هیچی نمی‌گی چه احساسی داره، وقتی هیچ کس هیچی ندونه. فقط خودت باشی و خودت. وقتی قضاوتی وجود نداشته باشه چون هیچی نمیدونن. خوب بود. حس بی نیازی خیلی خوب بود اما الان تصمیم گرفتم که دیگه تنها نباشم و موفق هم بودم. خداروشکر :)
عقاید جدید در راهن که منو آروم کنن. پیش به سوی رشد :)
