نه تو میمانی و نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی... به حباب نگران لب یک رود قسم... و به کوتاهی آن لحظهی شادی که گذشت... غصه هم خواهد رفت... آنچنانی که فقط خاطرهای خواهد ماند... لحظهها عریانند... به تن لحظهی خود جامهی اندوه مپوشان هرگز.
